چه غذاهایی باعث ایجاد آکنه می‌شوند؟

آکنه یکی از مشکلات پوستی شایع است که حدود 10 درصد از جمعیت جهان را تحت تاثیر قرار می‌دهد.عوامل متعددی در ایجاد آکنه موثر هستند که از این عوامل می‌توان به تولید کراتین و سبوم، باکتری‌های ایجاد کننده‌ی آکنه، هورمون‌ها، منافذ بسته شده و التهاب اشاره کرد.

ارتباط بین رژیم غذایی و بروز آکنه، همیشه مورد بحث است اما پژوهش‌های جدید نشان داده است که رژیم غذایی نقش کلیدی در بروز آکنه دارد. این مقاله به بررسی هفت غذایی می‌پردازد که ممکن است باعث ایجاد آکنه شوند و اهمیت رژیم غذایی شما را مورد بحث قرار می‌دهد.

شکر و غلات فرآوری شده

افرادی که جوش دارند نسبت به افرادی که جوش ندارند، تمایل بیشتری به مصرف کربوهیدرات فرآوری شده دارند. غذاهایی که سرشار از کربوهیدرات فرآوری‌شده هستند، عبارتند از:

  • نان، غلات صبحانه، بیسکوییت کراکر یا دسرهایی که با آرد سفید تهیه می‌شوند.
  • پاستای تهیه شده با آرد سفید
  • نودل برنج و برنج سفید
  • سودا و سایر نوشیدنی‌های دارای قند
  • شیرین‌کننده‌هایی مانند عسل، نیشکر، شربت افرا و آگاو

یک پژوهش نشان داد که افرادی که به طور منظم از شکر افزوده استفاده می کنند، احتمال ابتلا به جوش را 30% افزایش می‌دهد و افرادی که به طور منظم از کیک و شیرینی استفاده می‌کنند، 20% احتمال بیشتری وجود دارد تا درگیر جوش شوند.

این افزایش احتمال ممکن است با اثر کربوهیدرات‌های فرآوری شده بر قند خون و سطح انسولین توجیه شود.

کربوهیدرات‌های فرآوری شده به سرعت جذب جریان خون می‌شوند. این امر باعث افزایش سریع قند خون می‌شود. هنگامی که قند خون افزایش می‌یابد، سطح انسولین نیز افزایش می‌یابد تا به حرکت قند خون از جریان خون به سمت سلول‌ها کمک کند.

با این حال، سطوح بالای انسولین برای افرادی که دچار آکنه هستند، مناسب نیست. انسولین باعث فعال شدن هورمون اندروژن می‌شود و این موضوع به وسیله‌ی افزایش سرعت رشد سلول‌های پوستی و افزایش تولید سبوم، باعث ایجاد آکنه می‌شود.

از سوی دیگر، رژیم‌هایی که گلیسمی پایین دارند و سطوح انسولین یا قند را به طرز چشمگیری افزایش نمی‌دهند با کاهش شدت آکنه، مرتبط است. در حالی که تحقیقات در این زمینه، نویدبخش است با این حال، برای فهم تاثیر کربوهیدرات‌های فرآوری شده بر آکنه، به پژوهش بیشتری نیاز است.

لبنیات

پژوهش‌های زیادی، ارتباط بین محصولات گرفته شده از شیر و وجود جوش در نوجوانان را نشان می‌دهند. دو پژوهش دیگر، نشان دادند که جوانانی که به طور مرتب ازشیر یا بستنی استفاده می‌کنند، چهار برابر بیشتر از سایرین در معرض ابتلا به آکنه قرار دارند. با این حال، این پژوهش‌ها از دقت چندان بالایی برخوردار نیستند.

پژوهش‌هایی که تاکنون انجام شده‌اند عمدتاً بر روی نوجوانان و جوانان تمرکز کرده و تنها ارتباط بین مصرف شیر و آکنه را نشان می‌دهند، نه یک رابطه‌ی علت و معلولی. هنوز مشخص نیست که شیر چگونه به ایجاد آکنه کمک می‌کند اما چند نظریه در این باره وجود دارد.

شیر فارغ از تاثیرش بر قند خون، سطح انسولین را افزایش می‌دهد و ممکن است باعث بیشتر شدن شدت آکنه شود. شیر گاو دارای آمینواسید است که باعث می‌شود که کبد IGF-1 بیشتری بسازد و با ایجاد آکنه در ارتباط است. اگر چه حدسیاتی درباره‌ی علت تاثیر نوشیدن شیر بر روی آکنه وجود دارد، با این حال هنوز مشخص نیست که لبنیات نقش مستقیمی در این باره داشته باشند. برای تعیین این‌که مقدار یا نوع خاصی از لبنیات باعث ایجاد آکنه می‌شود یا خیر، به پژوهش بیشتری نیاز است.

فست‌فود

آکنه با رژیم غذایی غربی سرشار از کالری، چربی و کربوهیدرات در ارتباط است. فست‌فودهایی مانند برگر، ناگت، هات داگ، سیب‌زمینی سرخ‌کرده، سودا و میلک‌شیک‌ها اصلی‌ترین بخش رژیم غذایی غربی هستند و احتمال ابتلا به جوش  را افزایش می‌دهند.

پژوهشی بر روی 5000 نوجوان چینی نشان داد که رژیم غذایی با چربی بالا با افزایش 43 درصدی احتمال ایجاد آکنه در ارتباط است. خوردن مرتب فست‌فود این ریسک را 17 درصد افزایش می‌دهد.

پژوهش دیگری بر روی 2300 مرد اهل ترکیه نشان داد که خوردن مرتب برگر و سوسیس با 24 درصد افزایش احتمال ایجاد آکنه همراه است.

هنوز به درستی مشخص نیست که چگونه فست‌فود، احتمال ابتلا به جوش را افزایش می‌دهد با این حال برخی از محققین بر این باورند که فست‌فودها، بیان ژن را تحت تاثیر قرار داده و سطوح هورمون‌ها را به گونه‌ای تغییر می‌دهند که باعث ایجاد آکنه می‌شود. با این حال، باید متذکر شد که بیشتر پژوهش های انجام شده در ارتباط با فست فود و آکنه، بر داده‌های خود گزارشی تمرکز دارد. این نوع پژوهش تنها نشانگر الگوی عادات غذایی و احتمال بروز آکنه است و اثبات کننده‌ی این نیست که فست فود باعث ایجاد آکنه می‌شود. بنابراین هنوز به پژوهش بیشتری در این حیطه نیاز است.

 غذاهای غنی از چربی‌های امگا 6

رژیم‌های حاوی مقادیر بالای اسید چرب امگا ۶، مانند رژیم غذایی غربی با بالا رفتن سطح التهاب و جوش در ارتباط است. این موضوع به این علت است که رژیم غربی شامل مقادیری از روغن سویا و ذرت است که غنی از چربی امگا 6 است. برخلاف غذاهایی مانند ماهی و گردو که شامل امگا سه هستند.

این عدم تعادل بین اسید چرب امگا 3 و امگا 6 باعث می‌شود بدن در حالت برانگیخته قرار بگیرد که ممکن است شدت جوش را زیاد می‌برد.

با این حال، مکمل‌هایی مانند اسید چرب امگا 3، می‌توانند سطوح و شدت آکنه را کاهش دهند.

در حالی که ارتباط بین اسید چرب امگا6 و جوش مشخص است. با این حال، هیچ پژوهش کنترل شده‌ی تصادفی در ارتباط با کاهش آکنه انجام نشده است.

شکلات

از سال 1920، شکلات به عنوان یکی از عوامل ایجاد کننده‌ی جوش مورد ظن بوده است ولی تاکنون اجماعی در این زمینه حاصل نشده است. برخی از نظرسنجی‌های غیررسمی بر ارتباط خوردن شکلات و افزایش احتمال بروز آکنه دلالت دارد. با این حال، هنوز مدرک معتبری مبنی بر بروز جوش به واسطه‌ی خوردن شکلات وجود ندارد. یکی از پژوهش‌های اخیر نشان داده است که مردان مستعد آکنه‌ای که هر روز 25 گرم شکلات تیره‌ی 99 درصد مصرف می‌کردند، در طول دو هفته، آکنه‌ی بیشتری داشته‌اند. پژوهش دیگری نشان داد مردانی که هر روز کپسول‌هایی 100% تهیه شده از پودر کاکائو دریافت می‌کردند، بعد از گذشت یک هفته نسبت به افرادی که پلاسیبو (دارونما) دریافت کردند، جوش بیشتری داشته‌اند.

این که چرا شکلات باعث افزایش احتمال بروز آکنه می‌شود، هنوز مشخص نیست. با این حال، پژوهشی نشان داد که خوردن شکلات فعالیت سیستم ایمنی نسبت به باکتری‌های ایجاد‌کننده‌ی جوش را افزایش می‌دهد که ممکن است این یافته‌ها را توجیه کند. با این که پژوهش‌های اخیر، ارتباط بین مصرف شکلات و آکنه را نشان می‌دهد، اما همچنان چگونگی ایجاد آکنه توسط شکلات مشخص نیست.

پودر پروتئین وی

پروتئین وی یک مکمل رژیمی محبوب است. این پروتئین منبع غنی‌ای از آمینواسیدهای گلوتامین و لئوسین است. این آمینواسیدها باعث رشد سلول‌های پوستی شده که باعث ایجاد جوش خواهند شد.

آمینواسیدهای پروتئین وی می‌توانند باعث شوند که بدن سطوح بالاتری از انسولین تولید کند که با ایجاد آکنه مرتبط است. برخی از پژوهش‌های موردی ارتباط بین مصرف پروتئین وی و ایجاد آکنه را در مردان ورزشکار نشان داده است.

پژوهش دیگری همبستگی مستقیم بین شدت جوش و تعداد روزهای مصرف پروتئین وی را نشان می‌دهد. این پژوهش‌ها ارتباط بین مصرف پروتئین و جوش را نشان می‌دهد اما برای تعیین دقیق‌تر اینکه آیا پروتئین وی موجب ایجاد آکنه می‌شود یا خیر، به پژوهش بیشتری نیاز است.

علاوه بر این خوردن غذاهایی که به آنها حساسیت دارید، ممکن است باعث بروز و ایجاد جوش شود. برای اطلاعات بیشتر درباره روش های برطرف کردن آکنه با پزشکان متخصص کلینیک تندیس در ارتباط باشید.

 
ادامه خبر

آیا شوره‌ی سر مسری است؟

شوره‌ی سر یکی از رایج‌ترین مسائلی است که برای بسیاری از افراد به موضوعی آزاردهنده و خجالت‌آور بدل شده است. اگر مدتی است که بر روی لباس‌خای خود، دانه‌های سفید شوره را می‌بینید، خواندن این مطلب خالی از لطف نخواهد بود. در ادامه به بسیاری از سوالات شما درباره‌ی شوره‌ی سر از جمله علل ریشه‌ای شوره، عوارض جانبی احتمالی و نحوه‌ی کنترل آن پاسخ خواهیم گفت.

شوره‌ی سر چیست؟

شوره شرایطی ناخوشایند است که با دانه‌های روی کف سر مشخص می‌شود. به جز خارش، دانه‌های شوره می‌توانند از کف سر جدا شده و بر روی لباس یا روی موهای شما مشخص شوند. با این‌که شوره شرایط پزشکی حادی نیست، یا این حال، برخی افراد در مورد آن تا حد زیادی، نگران و خجالت‌زده هستند. خبرخوب این است که  شوره، قابل درمان است و باعث بروز مشکلات شدید نمی‌شود.

علت ایجاد شوره‌ی سر چیست؟

در برخی از موارد، شامپو نکردن به اندازه‌ی کافی ممکن است باعث ایجاد یک لایه‌ی روغنی بر روی کف سر شود و این موضوع در نهایت منجر به ایجاد دانه‌های شوره خواهد شد. با این حال، باید بدانید که شوره به طور مستقیم با بهداشت و رعایت آن، ارتباطی ندارد.حتی اگر موهای خود را به طور منظم بشویید، ممکن است درگیر شوره باشید.  بسیاری از افراد با شوره‌ی سر درگیر هستند، با این حال در صورتی که موهای شما تیره است یا همیشه لباس‌های تیره می‌پوشید، شوره‌های شما بیشتر به چشم می‌آیند.

آیا شوره‌ی سر عوارض دارد؟

اگرچه خود شوره، عوارض جانبی خاصی ندارد، با این حال برخی از محصولات کنترل شوره ممکن است عوارض داشته باشند. هنگام استفاده از مصولاتی که قطران زغال‌سنگ دارند، احتیاط کنید. چرا که این محصولات می‌توانند رنگ موهای شما را از بین ببرند. افرادی که موهای خاکستری یا سفید و بلوند در مقابل چنین عوارضی آسیب‌پذیرتر هستند.‌ علاوه بر این قطران زغال‌سنگ می‌تواند پوست شما را به آفتاب حساس سازد. شما می‌توانید با استفاده از کلاه در محیط‌ های آزاد، از آسیب‌های احتمالی ناشی از قرار گرفتن در معرض آفتاب جلوگیری کنید.

آیا شوره‌ی سر مسری است؟

خیر. شوره‌ی سر مسری نیست. شما نمی توانید شوره را به افراد دیگر انتقال دهید و از دوستانی که با شوره درگیر هستند، شوره نخواهید گرفت.

آیا شوره‌ی سر باعث ریزش مو می‌شود؟

شوره‌ی سر باعث ریزش مو نمی‌شود. با این حال ممکن است که افراد به طور همزمان درگیر ریزش مو و شوره باشند. اما هیچ رابطه‌ی علت و معلولی بین این دو وجود ندارد. در برخی از موارد، ریزش مو، مورد حادی از درماتیت سبوره می‌باشد. برخلاف شوره‌ی معمول، درماتیت سبوره می‌تواند چشمگیر باشد و بر روی صورت، کف سر و در برخی موارد، کل بدن اثر بگذارد. علاوه بر شوره، پوسته‌های ضخیم‌تر، قرمزی و پلاک‌های زرد چرب نیز دیده می‌شود.

نحوه‌ی درمان شوره‌ی سر چیست؟

شامپوهای ضدشوره، رایج‌ترین روش برای کف سر شوره ساز و دارای خارش است. برخی از موارد زیر می‌توانند مفید باشند:

  • شامپوی هد اند شولدرز (دارای پیریتیون زینک)
  • شامپوی تی سال نیتروژنا (دارای سالیسیلیک اسید)
  • شامپوی تی ژل نیتروژنا (دارای قطران زغال سنگ)
  • شامپو نیزورال (دارای کتوکنازول)
  • شامپو سالسون آبی (دارای سلنیوم سولفید)

از هر شامپویی که استفاده می‌کنید، بگذارید که بین 5 تا 10 دقیقه روی کف سر باقی بماند. این کار برای این است که به محصول مورد نظر زمان بدهیم تا نتیجه‌ی موردنظر را ایجاد کند.

برخی از افراد استفاده از روغن درخت چای یا شامپوهای دارای این روغن را مفید می‌دانند. نکته‌ی منفی این امر این است که روغن درخت چای در برخی موارد، علائم آلرژی ایجاد می‌کند و در نتیجه مشکلات پوستی کف سر را تشدید می‌کند.

آیا برای شوره باید به پزشک مراجعه کرد؟

اگر یک بار به شوره مبتلا شدید، احتمال آن وجود دارد که در آینده نیز درگیر این مساله باشید. هیچ درمان مشخصی برای شوره وجود ندارد. با این حال، استفاده‌ی منظم از شامپوهای ضدشوره می‌تواند خطر بازگشت شوره را از شما دور نگاه دارد.

انواع خفیف‌تر شوره احتیاجی به ویزیت پزشک ندارند. با این حال در صررتی که تغییراتی در سبک زندگی خود و شامنپوهای مورد استفاده‌تان ایجاد کرده‌اید و نتیجه‌ای نگرفتید، به پزشک متخصص مراجعه کنید. برخی از بیماری‌ها مانند اگزما و پسوریازیس علائمی شبیه شوره دارند و این پزشک متخصص است که قادر است تفاوت بین این بیماری‌‌ها را تشخیص دهد. برای اطلاعات بیشتر با کارشناسان کلینیک تندیس در تماس باشید.

منبع

ادامه خبر

لیزر CO2 فرکشنال

لیزر CO2 فرکشنال یا لیزر کربن دی اکسید پیکسل، یکی از جدیدترین پیشرفت‌ها در درمان‌های غیر جراحی برای جوانسازی پوست است. از بین تمام لیزرهای موجود در بازار، لیزر CO2 بیشترین طول موج را دارد. تنظیمات این دستگاه به گونه‌ای تعبیه شده است که می‌تواند برای پوست‌های تیره‌تر استفاده شود. لیزر CO2 فرکشنال در درمان چروک‌های عمیق‌تر، تغییرات بافتی جدی‌تر ناشی از آفتاب‌سوختگی، اسکار آکنه، اسکار جراحی و لکه‌های پوستی به خوبی عمل می‌کند.

لیزر CO2 فرکشنال می‌تواند در نواحی حساسی مانند اطراف دهان و پوست ظریف پلک چشم استفاده شود. همچنین این روش، درمانی موثر برای است. می توان از این درمان برای بهبود لکه‌ها، چروک‌ها و بهبود وضعیت بافت روی گردن، سینه، بازوها و پاها استفاده کرد.

سوالات رایج درباره‌ی CO2 فرکشنال

تعداد جلسات موردنیاز برای انجام CO2 فرکشنال، چند جلسه است؟

تعداد جلسات به میزان آفتاب سوختگی، چین و چروک یا اسکارهای پوست و همچنین به میزان نقاهت متناسب با وضعیت شما، بستگی دارد. در صورتی که با 7 روز دوره‌ی نقاهت مشکلی ندارید، معمولاً به یک یا دو جلسه درمان احتیاج دارید.

فواصل بین جلسات CO2 فرکشنال چقدر است؟

5-6 هفته برای پوست‌های غیرآکنه‌ای و هر 3 تا 6 ماه برای پوست‌های آکنه‌ای

اهداف درمانی CO2 فرکشنال چیست؟

 اسکارهای پوستی، چین و چروک‌های پوستی، آکنه و کومدون‌های سربسته‌، اختلالات رنگدانه‌ای، پوست شیشه‌ای

استفاده از لیزر CO2 برای چه کسانی مناسب نیست؟

استفاده از لیزر CO2 فرکشنال برای زنان باردار، افرادی که از آنتی‌بیوتیک استفاده می‌کنند، افرادی که اختلالات ایمنی دارند، برای جوش‌های کیستیک و فعال و افرادی که همیشه در معرض آفتاب قرار دارند، مناسب نیست. در صورت داشتن سابقه‌ی مشکل در ترمیم زخم‌ها، استفاده از راکوتان در یک سال گذشته و استفاده از برخی از داروهای ضدانعقادی، بهتر است از CO2 فرکشنال استفاده نکنید.

اثر CO2 فرکشنال چه مدت باقی می‌ماند؟

CO2  فرکشنال کلاژن‌سازی را تسهیل می‌کند.بنابراین می‌توان گفت که اثر CO2، تا زمان شروع مجدد چرخه‌ی پیری، دائمی و طولانی مدت است. ماندگاری اثر CO2 فرکشنال تا حد زیادی به نحوه‌ی مراقبت شما از پوستتان در برابر نور خورشید بستگی دارد. تغییرات چشمگیر در وزن، سیگار کشیدن و ... می تواند در تسریع چرخه‌ی پیری موثر باشد. استفاده از کلاه لبه‌دار و ضدآفتاب باعث جفظ اثر CO2 خواهد شد.

مدت زمان هر جلسه‌ی CO2 فرکشنال چه قدر است؟

 1 ساعت

آیا می‌توان بعد از انجام CO2 فرکشنال ورزش کرد؟

به مدت 5 روز بعد از انجام CO2 فرکشنال، نمی‌توانید تعریق داشته باشید. چرا که ممکن است باعث عفونت پوست شود.

آیا می‌توان بعد از انجام CO2 فرکشنال از داروهای ضدالتهاب استفاده کرد؟

بله، استفاده از داروهای ضدالتهاب بعد یا قبل از انجام CO2 فرکشنال مجاز است.

دوران نقاهت CO2 به چه شکل است؟

امکان قرمزی پوست به مدت 5 تا 7 روز وجود دارد.

مراقبت‌های بعد از انجام CO2 فرکشنال به چه شکل است؟ استفاده از SPF90 در طول روز، توصیه می‌شود. صورت خود را هر صبح و هر شب، با فوم شوینده پاک کرده و بعد از پاک کردن صورت، از پماد استفاده کنید. ترجیحاً در دوران نقاهت، معرض آفتاب قرار نگیرید تا از تیره شدن و تغییر رنگ پوست خود، پیشگیری کنید.

نتایج CO2 فرکشنال چه زمانی دیده می‌شود؟

به خاطر داشته باشید که لیزر CO2 فرکشنال، می‌تواند برای اهداف متغیر تنظیم شود. درمان‌ها می‌توانند برای عمق بیشتر انجام شوند. در این صورت، زمان نقاهت و بهبودی طولانی‌تر خواهد شد. در صورتی که درمان سطحی‌تر انجام بگیرد، زمان نقاهت و بهبودی کوتاه‌تر خواهد بود. با این حال بدیهی است که در صورت عمیق‌تر بودن درمان انجام شده، نتیجه‌ی حاصله به تدریج بهتر و بهتر خواهد بود. با این حال، برخی مراجعین ترجیح می‌دهند که دو جلسه درمان با دوره‌ی نقاهت کمتر داشته باشند تا یک جلسه با دوره‌ی نقاهت طولانی.

آیا می‌توان بلافاصله بعد از انجام CO2 فرکشنال به محل کار و روتین روزانه بازگشت؟

به منظور قرار دادن کمپرس سرد و مراقبت از ناحیه‌ی موردنظر، بهتر است که باقی روز را مرخصی بگیرید  و استراحت کنید. برای لیزر فرکشنال با درجه‌ی پایین، 3 تا 5 روز نقاهت توصیه می‌شود. برای درمان‌های عمیق تر، 7 تا 10 روز استراحت مناسب است.

عوارض جانبی لیزر CO2 فرکشنال چیست؟

برای پیشگیری از بروز هرگونه عوارض جانبی، لیزر CO2 فرکشنال را در کلینیک‌هایی انجام دهید که صلاحیت انجام این کار را داشته باشند. عوارض جانبی لیزر CO2 فرکشنال نادر است. برخی از عوارض نادر CO2 فرکشنال عبارتند از:

درد: برخی افراد در طی انجام CO2 فرکشنال، درد اندکی را احساس می‌کنند. در برخی موارد معدود، در روز اول بعد از انجام لیزر، فرد اندکی درد را تجربه می‌کند که استفاده از تایلنول برای برطرف کردن آن مفید است. 

ترمیم زخم: لیزر CO2 فرکشنال، زخمی سطحی بر روی پوست ایجاد می‌کند که ترمیم آن حدود 2 تا 10 روز طول می‌کشد. زخم سطحی لایه‌های بیرونی ممکن است منجر به تورم جزیی شود. در برخی از موارد پوسته‌ریزی اتفاق می‌افتد. بعد از ترمیم سطح پوست، حساسیت به نور خورشید ممکن است حدود 4 تا 6 هفته طول بکشد.

مراقبتهای بعد از انجام لیزر CO2 فرکشنال چیست؟

از قرار گرفنتن در معرض تابش مستقیم نور خورشد، بپرهیزید.

برای تسریع روند ترمیم زخم، پوست را خنک و مرطوب نگه‌دارید. 

بعد از انجام CO2 فرکشنال:

مناطق درمان شده را طبق دستور پزشک با پماد/کرم پوشش دهید.

از خشکی و گرمای بیش از حد به دور باشید.

تا دو هفته از انجام ورزش‌های سنگین بپرهیزید.

قرمزی و احساس آفتاب‌سوختگی ظرف چند ساعت پس از انجام CO2 فرکشنال، از بین خواهد رفت

از کمپرس سرد استفاده کنید. هیچگاه یخ را به صورت مستقیم بر روی پوست قرار ندهید.

در صورت نیاز، می‌توانید از مسکن‌هایی مانند استامینوفن یا ایبوبروفن استفاده کنید.

نوشیدن آب و خوردن غذاهای سالم و پرهیز از نوشیدن الکل ضروری است.

در طی روند بهبود، از محرک‌های محیطی به دور باشید. (گرد و غبار، خاک، مواد پاک کننده و ...)

پوست به طور معمول، بین 3 تا 5 روز پوسته ریزی و قرمزی دارد.

شب اول:

هنگام خواب، قدری سر خود را بالاتر قرار دهید.

برای جلوگیری از برخورد پماد/کرم با تخت، از دستمال حوله‌ای استفاده کنید.

در صورتی که چشم شما دچار تحریک شده است، از لوبریکانت چشم استفاده کنید.

روز اول (اولین روز بعد از درمان):

در معرض تابش مستقیم نور خورشید و گرمای شدید قرار نگیرید.

شستن صورت خود با آب دمای اتاق و کتفیل را شروع  کنید (2 الی 3 مرتبه در روز)

می‌توانید موهای خود را بشویید و دوش بگیرید اما از تماس با آب گرم بپرهیزید.

از مرطوب بودن مداوم پوست، اطمینان حاصل کنید. آکوافور را در ناحیه‌ی موردنظر استفاده کنید.

روز دوم:

تورم، کاهش می‌یابد و پوست ممکن است برنز و زبر شود.

خارش (به خصوص در راستای خط فک) معمولاً در این روز آغاز می‌شود.

استفاده از پماد/کرم (و در صورت لزوم، استفاده از کمپرس سرد) را ادامه دهید.

در صورت خارش شدید، می‌توانید از پماد هیدروکورتیزون (OTC 1%) استفاده کنید. از خاراندن و تماس بیش از حد با زخم، خودداری کنید.

به شستن صورت با یک شوینده‌ی فومی و آب دمای اتاق ادامه دهید.

برای اطلاعات بیشتر با کارشناس کلینیک تندیس در تماس باشید

ادامه خبر

علائم، دلایل و درمان اگزما

اگزما چیست؟

اگزما که درماتیت آتوپیک، نیز نامیده می‌شود، یک بیماری پوستی است که در طی آن، برخی از نواحی پوست ملتهب و تحریک می‌شود. اگزما، غالباً در خردسالان و بچه‌ها و روی صورت نوزادان دیده می‌شود. با این حال، اگزما، در کودکان، نوجوانان و بزرگسالان زیادی دیده می‌شود. دلایل و درمان علائم اگزما در ادامه‌ی این متن آمده است.

انواع اگزما

غالباً وقتی افراد از اگزما صحبت می‌کنند، منظور آن‌ها از اگزما، درماتیت آتوپیک است. این نوع اگزما، پوست خشک است، خارش دارد و همراه با تحریکات قرمز است. این نوع از اگزما، شایع‌ترین و مزمن‌ترین نوع اگزما است. سایر انواع اگزما عبارتند از:

درماتیت تماسی

درماتیت تماسی، به وسیله‌ی تماس با عامل محرک ایجاد می‌شود. این عامل می‌تواند ماده‌ی شوینده، حلال‌های شیمیایی و هرگونه اصطکاک باشد. در این درماتیت، سوختگی، خارش و قرمزی رخ می‌دهد. التهاب، با از بین رفتن عامل مذکور، از بین می‌رود.

درماتیت دیس هیدروتیک

درماتیت دیس هیدروتیک، بر روی انگشتان و کف دست و پاها اثر می‌گذارد. این نوع درماتیت، باعث ایجاد پوسته‌ و خارش می‌شود. این پوسته‌ها، قرمز و دردناک هستند. این نوع از درماتیت در زنان شایع‌تر است.

درماتیت نومولار

درماتیت نومولار، باعث پوسته‌های خشک و دایره‌ای در ماه‌های زمستانی می‌شود. این نوع از درماتیت در مردان شایع‌تر است و معمولاً بر روی پاها اثر می‌گذارد.

درماتیت سبورئیک

درماتیت سبورئیک، باعث ایجاد پوسته‌های قرمز همراه با خارش می‌شود. این نوع از درماتیت، بیشتر در نواحی‌ای مانند کناره‌های بینی، پلک‌ها، ابروها و پشت گوش دیده می‌شود.

علائم اگزما چیست؟

مهم‌ترین نشانه‌ی اگزما، پوست خشک، زبر، پوسته‌پوسته، ملتهب و همراه با خارش است. این علائم ممکن است بروز پیدا کند، تسکین یافته و سپس دوباره بروز و تشدید پیدا کند. اگزما ممکن است در هر ناحیه‌ای از بدن بروز پیدا کند، اما به طور معمول در نواحی ساعد، داخل بازوها، پشت زانوها و سر (به خصوص در نواحی گونه‌ها و کف سر) دیده می‌شود. این بیماری مسری نیست و در برخی موارد با افزایش سن، از شدت آن کم می‌شود.

سایر علائم عبارتند از:

  • خارش شدید
  • پوست ضخیم و خشک
  • پوسته‌های خاکستری-قهوه‌ای یا قرمز رنگ
  • برآمدگی‌های کوچک که در هنگام خارش، مایع چرکین از آن‌ها خارج می‌شود.
  • پوسته‌های خشک با چرک زرد رنگ که می‌تواند نشانه‌ی عفونت باشد.

خارش نواحی اگزما، باعث التهاب و تحریک بیشتر پوست می‌شود. این موضوع ممکن است باعث عفونت شود و باید با آنتی‌بیوتیک درمان شود.

چه عواملی باعث ایجاد اگزما می‌شوند؟

دلیل اصلی ایجاد اگزما هنوز به طور کامل مشخص نیست. با این حال، باور ما بر آن است که اگزما زمانی ایجاد می‌شود که سیستم ایمنی بدن به شکل بیش‌فعالی عمل کند و در هنگام قرار گرفتن در معرض عوامل محرک، بیش از حد پاسخ می‌دهد.

در برخی از موارد، اگزما به دلیل پاسخ غیرطبیعی به پروتئین‌هایی که بخشی از بدن هستند، ایجاد می‌شود. در حالت عادی، سیستم ایمنی بدن، پروتئین‌های خود بدن فرد را تشخیص می‌دهد و تنها به پروتئین‌های متهاجم مانند باکتری‌ها و ویروس‌ها، حمله می‌کند.در اگزما، بدن قادر به تشخیص تفاوت بین این دو نوع پروتئین نیست و اینه موضوع باعث ایجاد التهاب می‌شود.

عود اگزما زمانی رخ می‌دهد که یک یا بیشتر از یکی از علائم اگزما بر روی پوست مشخص شود. عوامل تشدید کننده‌ی بروز اگزما عبارتند از:

  • بالا رفتن دمای بدن
  • تعریق
  • تغییرات دمایی
  • افت ناگهانی رطوبت
  • استرس
  • آلرژی به غذا
  • مواد شیمیایی موجود در پاک کننده‌ها و شوینده‌ها که پوست را خشک می‌کنند.
  • عفونت تنفسی
  • حساسیت به موی حیوانات
  • مواد زبر مانند پشم
  • پارچه‌ی مصنوعی

عوامل بالابرنده‌ی احتمال ابتلا به اگزما کدامند؟

چندین عامل، احتمال ابتلا به اگزما را افزایش می‌دهد. اگزما در کودکانی که درگیر آسم یا تب بونجه هستند، شیوع بیشتری دارد و بزرگسالانی که بعد از این سنین، درگیر این بیماری هستند، معمولاً تا قبل از 30 سالگی، این علائم را بروز می دهند. افرادی که بین اعضای خانواده‌شان، سابقه‌ی آسم وجود دارد، در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به اگزما قرار دارند.

درمان اگزما

یک متخصص پوست یا آلرژی می‌تواند در کمک به شما برای بهبود روند درمان اگزما موثر یاشد. در برخی از موارد، استفاده از بیش از یک درمان نیز می‌تواند موثر باشد.

برخی از درمان‌های موثر عبارتند از:

درمان‌های دارویی

این داروها، از طریق متوقف کردن هیستامین، عمل می‌کنند. هیستامین باعث بروز واکنش‌های حساسیت‌ می‌شود. این داروها عبارتند از: سیتریزین، دیفن‌هیدرامین، فکسوفنادین، لوراتادین

برخی از آنتی‌هسیتامین‌ها ممکن است باعث خواب‌آلودگی شود. بنابراین توصیه می‌شود که هنگامی از آنتی‌هیستامین استفاده کنید که نیاز نباشد هوشیار باشید.

کرم‌ها و پمادهای کورتیزون می‌تواند به تسکین خارش کمک کند. با این حال، استفاده‌ی طولانی مدت از این کرم‌ها باعث عوارض جانبی از جمله: نازک شدن پوست، تحریک پوست و تغییر رنگ پوست، خواهد شد.

تراپی‌ها

نور درمانی یا فوتودرمانی از لامپ‌های خورشیدی یا فرابنفش استفاده می‌کند تا از پاسخ‌های سیستم ایمنی بدن که منجر به اگزما می‌شود، پیشگیری کند. این کار می‌تواند از عفونت پوستی باکتریایی پیشگیری کند.

تغییرات سبک زندگی

  • استرس می تواند باعث تشدید علائم شود. روش‌های کاهش استرس عبارتند از:
  • انجام تمرین برای تنفس عمیق
  • یوگا
  • مدیتیشن
  • گوش‌دادن به موسیقی آرامش‌بخش
 

کمپرس سرد می‌تواند به کاهش خارش کمک کند. همچنین قرار گرفتن در وان آب گرم یا ولرم برای 15 الی 20 دقیقه نیز مفید است.

درمان‌های جایگزین

درمان‌های جایگزین ممکن است به کاهش و تسکین علائم اگزما کمک کند. قبل از استفاده از هر یک از مکمل‌های گیاهی یا روتین‌های ورزشی جدید، با پزشک خود مشورت کتید تا از عوارض احتمالی به دور باشید. درمان‌های خانگی رایج برای اگزما عبارتند از:

  • طب سوزنی
  • آروماتراپی (رایحه‌درمانی)
  • تکنیک‌های آرام‌سازی مانند مدیتیشن، یوگا، آرام‌سازی عضلات یا تصویرسازی ذهنی هدایت شده
  • روغن‌ آفتابگردان، نارگیل، پامچال
  • چای سبز، سیاه یا اولونگ

جمع بندی

هیچ درمان مشخصی برای اگزما وجود ندارد. با این حال، علائم اگزما با درمان مناسب قابل کنترل است. این درمان‌ها، شامل ترکیبی از تغییرات در سبک زندگی و درمان‌های دارویی است. در برخی از موارد، اگزما باعث بروز مشکلات سلامتی دیگری نیز می‌شود. عفونت‌های پوستی مانند زرد زخم با خارش مداوم پوست ایجاد می‌شوند. اگر هنگام خارش پوست، پوست خراش ببیند، باکتری و ویروس‌ها می‌توانند وارد شوند.

نورودرماتیت نیز به وسیله‌ی خارش مداوم پوست ایجاد می‌شود و باعث قرمزی و تیرگی پوست خواهد شد. نورودرماتیت شرایط خطرناکی نیست. با این حال ممکن است حتی در زمان فعال نبودن اگزما، باعث تغییر رنگ دائمی پوست شود.

بسیاری از افراد مبتلا به اگزما، اظهار دارند که درباره‌ی پوست خود احساس خوبی ندارند و احساس خجالت می‌کنند. دریافت درمان صحیح و مناسب و کنترل کردن استرس به تسکین علائم کمک می‌کند. گروههای حمایتی، می‌توانند به افراد کمک کنند تا با شرایط جدید کنار بیایند.

از آن‌جا که تعریق باعث خارش می‌شود، انجام تمرین‌های شدید، برای افراد مبتلا به اگزما مناسب نیست. در هنگام عود اگزما از فعالیت‌های جسمانی شدید بپرهیزید. برای اطلاعات بیشتر در این خصوص با کارشناسان و پزشکان متخصص کلینیک تندیس در تماس باشید.

منبع

ادامه خبر

چه عواملی باعث ایجاد پسوریازیس می‌شود؟

پسوریازیس، یک بیماری خودایمنی است که در طی آن برخی از نواحی پوست، ملتهب می‌شود.رایج‌ترین نوع پسوریازیس، پسوریازیس پلاکی است که در طی آن، نواحی سفید و قرمزی بر روی پوست ایجاد می‌شود. امکان دارد که این التهابات، در هر ناحیه‌ی بدن بروز پیدا کند اما معمولاً التهابات پسوریازیس، بر روی بازوها، زانوها و کف سر دیده می‌شود.

تقریباً 7.5 میلیون نفر در ایلات متحده، به نوعی با این بیماری درگیر هستند. آیا پسوریازیس واگیر دارد؟ آیا امکان انتقال مشکلات پوستی به وسیله‌ی تماس با التهابات وجود دارد؟ چه عواملی باعث ایجاد پسوریازیس می‌شود؟ چگونه احتمال بروز التهاب را کاهش دهیم؟ برای پاسخدهی به این سوالات در ادامه‌ی متن با ما همراه باشید.

آیا پسوریازیس واگیردار است؟

پسوریازیس واگیر ندارد. این بیماری برخلاف برخی بیماری‌های پوستی مانند زردزخم، گال، MRSA، به علت وجود باکتری‌های مسری یا عفونت ایجاد نمی‌شود.پسوریازیس، یک بیماری خودایمنی است. آکادمی پوست آمریکا، اظهار می‌دارد که برای بروز این بیماری، باید ژن‌های مشخصی داشته باشید. داشتن این ژن‌ها، لزوماً به این معنی نیست که شما در آینده به این بیماری مبتلا خواهید شد. با این حال، در صورت داشتن این ژن‌ها، عوامل محیطی در فعال‌سازی این شرایط تاثیرگذار است.

انواع پسوریازیس

5 نوع پسوریازس وجود دارد. هرکدام از انواع پسوریازیس تحریکات متفاوتی دارد که ممکن است شبیه بیماری‌های پوستی واگیردار باشد.

پسوریازیس پلاکی

پسوریازیس پلاکی، باعث ایجاد تکه‌های برآمده و قرمز پوست می‌شود. این پوسته‌ها، با یک لایه‌ی نقره‌ای از سلول‌های مرده، پوشش داده می‌شوند.

پسوریازیس خالدار

پسوریازیس خالدار، باعث ایجاد لکه‌های قرمز در سرتاسر پوست می‌شود. این حالت، غالباً بعد از بیماری یا عفونت‌هایی مثل گلودرد میکروبی رخ می‌دهد.

پسوریازیس معکوس

پسوریازیس معکوس، باعث ایجاد پوسته‌های قرمز و دردناک پوست می‌شود. این نوع پسوریازیس، غالباً در پشت زانو، زیربغل و کشاله‌ی ران ایجاد می‌شود.

پسوریازیس پوسچولار

پسوریازیس پوسچولار، باعث ایجاد برآمدگی‌های چرکی دردناک بر روی کف دست و پا می‌شود که با خارش همراه است. پسوریازیس پوسچولار، ممکن است باعث بروز علائمی مشابه سرماخوردگی شود که تب و لرز و کاهش اشتها از جمله‌ی این علائم است.

پسوریازیس اریترودرمیک

پسوریازیس اریترودرمیک، باعث می‌شود که پوست به رنگ قرمز روشن دربیاید. این حالت به آفتاب‌سوختگی شدید شباهت دارد. بدن نمی‌تواند دمای مناسب خود را حفظ کند و این موضوع ممکن است باعث تپش قلب، درد شدید و خارش شدید شود. پسوریازیس اریترودرمیک یک شرایط اورژانسی است و باید فوراً به پزشک مراجعه کرد.

چه عواملی باعث تشدید بروز پسوریازیس می‌شود؟

بسیاری از عوامل محیطی و مربوط به سبک زندگی ما، ممکن است باعث تشدید و بروز پسوزیاریس شود. همه‌ی افراد مبتلا به پسوزیاریس، تحت تاثیر عوامل تشدید‌کننده‌ی مشابهی نیستند.

عوامل رایج عبارتند از:

قرار گرفتن در معرض آفتاب

سیگار کشیدن

عفونت

تروماهای پوستی، مانند بریدگی، گزیدگی حشرات و سوختگی

استرس

قرار گرفتن در معرض سرمای شدید

داروهایی مانند داروهای فشار خون، لیتیوم و یدید

مصرف بیش از حد مشروبات الکلی

در نظر داشته باشید که سیگار کشیدن، صرفاً یک عامل تشدید‌کننده نیست. بلکه در افزایش شدت بیماری و پیشرفت آن نیز موثر است. تحقیقات نشان می‌دهد که سیگار کشیدن ممکن است باعث یکی از پنج مورد پسوریازیس شود و ریسک ابتلا را مضاعف شود. این مساله ممکن است به علت تاثیرات نیکوتین بر روی سلول‌های پوستی، التهاب پوست و سیستم ایمنی شما باشد. اگرچه برخی افراد بر این باورند که آلرژی‌ها و برخی غذاها ممکن است پسوریازیس را تشدید کنند. اما این ادعا غالباً بی پایه و اساس است.

بروز و درمان پسوزیاریس

بر اساس بنیاد ملی پسوزیاریس، پسوریازیس اغلب بین سنین 10 تا 35 سالگی بروز پیدا می‌کند. با این حال، این بیماری ممکن است در هر سنی بروز پیدا کند. با این حال، حدود 15 درصد افراد دارای پسوریازیس، قبل از سن ده سالگی، تشخیص داده می‌شوند. در برخی موارد معدود، این بیماری در نوزادان نیز دیده می‌شود. اغلب پزشکان، پسوریازیس را تشخیص می‌دهند. بیشتر پزشکان این بیماری را با ویزیت ظاهر پوست و بررسی تاریخچه‌ی خانوادگی فرد مراجع، تشخیص می‌دهند. اگریکی از والدین شما دارای این بیماری است، شما در خطر ابتلا قرار دارید. هردوی والدین دارای دارای بیماری هستند، ریسک ابتلا بالاتر می‌رود.

هیچ درمان مشخصی، برای این بیماری وجود ندارد. بیماری ممکن است فروکش کند. با این حال، هدف درمان، متوقف کردن یا کاهش روند نمود زخم‌ها و التهابات است. این کار از طریق کاهش رشد سلول‌های پوستی و کاهش التهابات و صاف کردن پوست انجام می‌شود. این کار از طریق دارو، درمان های موضعی و نوردرمانی انجام می شود.

جمع‌بندی

این بیماری، در هیچ شکلی از آن، مسری نیست. این یک شرایط خودایمنی است، نه یک بیماری عفونی. اگر فردی را دیدید که چنین تفکری دارد، چند دقیقه را به برطرف کردن این سوتفاهم اختصاص دهید. این کار باعث می‌شود درک و پذیرش این مساله در جامعه افزایش یابد. نظرسنجی انجام شده در سال 2003، نشان دهنده‌ی اهمیت آموزش و ارتقای اطلاعات درباره‌ی پسوریازیس است. نتایج نظرسنجی مذکور نشان‌دهنده‌ی پایین بودن اعتماد به نفس در 73 درصد از افراد مبتلا به پسوریازیس شدید و 48 درصد از افراد مبتلا به پسوریازیس خفیف است. 64 درصد از پاسخ‌دهندگان بیان کردند که افراد جامعه از مسری بودن پسوریازیس واهمه دارند و 45 درصد آنها بیان کردند که افراد دارای پسوریازیس در جامعه، مورد تمسخر واقع می‌شوند. پس فراموش نکنید که داشتن اطلاعات کافی درباره‌ی این بیماری و انتقال این اطلاعات به سایر افراد، از اهمیت زیادی برخوردار است. برای کسب اطلاعات بیشتر، با کارشناسان کلینیک تندیس در ارتباط باشید.

منبع

ادامه خبر

آیا هایفوتراپی می‌تواند جایگزین مناسبی برای لیفت صورت باشد؟

هایفو یک درمان پوستی نسبتاً جدید است که برای سفت کردن پوست از آن استفاده می‌شود. از نظر برخی افراد، هایفوتراپی جایگزینی غیرتهاجمی و و بدون درد برای لیفت صورت است. دستگاه هایفو برای تقویت کلاژن‌سازی از انرژی التراساوند استفاده می‌کند و پوستی سفت‌تر را برای شما به ارمغان می‌آورد.

موارد کاربرد هایفوتراپی

هایفوتراپی برای درمان تومورها نیز کاربرد و شهرت دارد. در سال 2008، برای اولین بار از این دستگاه برای کاربردهای زیبایی استفاده شد. در سال 2009، سازمان FDA آمریکا، استفاده از هایفو را برای لیفت ابرو تأیید کرد. در سال 2014، سازمان FDA، استفاده از دستگاه هایفو را برای بهبود وضعیت چین و چروک‌های صورت و قسمت بالای سینه و دکلته، تأیید کرد.

آزمایش‌های بالینی متعددی، نشان داده‌اند که استفاده از دستگاه هایفو برای لیفت صورت و بهبود وضعیت چین و چروک‌ها، بدون عارضه و موثر است. در طی چند ماه بعد از استفاده از هایفو، نتایج هایفوتراپی قابل مشاهده است و ریسک عمل جراحی را ندارد.از هایفو برای جوانسازی، لیفت، سفت‌سازی پوست و کانتور بدن نیز استفاده می‌شود.

هایفوتراپی، به جایگزینی مناسب برای جراحی لیفت صورت بدل شده است. به خصوص برای افرادی که سنین کمتری دارند و نمی‌خواهند درگیر عوارض جراحی و دوران نقاهت بعد از آن باشند. هایفو بهترین روش برای از بین بردن افتادگی‌های جزیی صورت است که احتیاجی به جراحی لیفت ندارند.

عملکرد هایفو

هایفو از انرژی التراساوند متمرکز برای هدف قرار دادن لایه‌های پوستی که دقیقاً زیر سطح پوست قرار دارند. انرژی التراساوند باعث گرم شدن سریع بافت می‌شود. هنگامی که سلول‌های ناحیه‌ موردنظر به دمای مشخصی برسند، آسیب سلولی اتفاق می‌افتاد. با این که این موضوع اندکی دور از ذهن به نظر می‌رسد، با این حال، این آسیب باعث می‌شود که کلاژن‌سازی سلول‌ها، تقویت شود. کلاژن، پروتئینی است که ساختار پوست را می‌سازد.

افزایش کلاژن، باعث داشتن پوستی سفت‌تر و کشیده‌تر و با چروک کمتر خواهد شد. از آن‌جا که امواج التراساند با فرکانس بالا، بر روی بافت زیر سطح تمرکز می‌کند؛ هیچ آسیبی به لایه‌های پوستی بالاتر و نواحی مجاور وارد نمی‌شود.

هایفوتراپی برای چه کسانی مناسب است؟

بهترین افراد برای استفاده از هایفوتراپی، افرادی هستند که بالای سی سال دارند و افتادگی پوست متوسطی دارند. در مواردی که فرد مسن، افتادگی پوست بسیار شدیدی دارد، بهتر است از سایر روش‌های لیفت صورت استفاده کند. هایفوتراپی برای افرادی که در ناحیه‌ی موردنظر، عفونت یا زخم باز، آکنه کیستیک یا شدید و ایمپلنت فلزی دارند، مناسب نیست.

مزایای هایفوتراپی

بر اساس انجمن جراحی زیبایی پلاستیک آمریکا (ASAPS)، هایفو و سایر جایگزین‌های غیرجراحی برای عمل لیفت، در طی سال‌های اخیر محبوبیت بیشتری کسب کرده‌اند. تعداد کارهای جایگزین جراحی لیفت، در سال‌های 2012 تا 2017، 64.8 درصد افزایش یافته است.

هایفوتراپی، مزایای زیبایی بسیاری دارد که شامل موارد زیر است:

  • کاهش چین و چروک
  • سفت کردن افتادگی روی گردن (که به بوقلمونی معروف است)
  • لیفت گونه، ابرو، پلک
  • مشخص شدن خط فک
  • سفت شدن دکلته
  • صاف شدن پوست

نتایج تحقیقات بسیار امیدوار کننده است. پژوهشی در سال 2017 بر روی 32 کره‌ای نشان داد که هایفو بعد از 12 هفته، به طرز چشمگیری بر روی خاصیت کشسانی گونه‌ها، پایین شکم و ران، اثر دارد. پژوهش دیگری بر روی 93 نفر نشان داد که 66 درصد از افرادی که از هایفو استفاده کرده‌اند، بعد از 90 روز در ظاهر صورت و گردنشان بهبود داشته‌اند

مقرون به صرفه شدن هایفو نسبت به لیفت

بر اساس اطلاعات ASAPS، متوسط هزینه‌ی پروسه‌ی سفت کردن پوست بدون جراحی در آمریکا 1700 دلار است، این در حالی است که هزینه‌ی جراحی لیفت صورت 7500 دلار است. این امر نشان دهنده‌ی به صرفه بودن استفاده از هایفوتراپی به جای جراحی است. هزینه‌ی نهایی به ناحیه‌ی درمان شده بستگی دارد. همچنین تعداد جلسات موردنیاز برای حصول نتیجه‌ی موردنظر در تعیین هزینه‌ها موثر است.

عوارض جانبی هایفوتراپی

در صورتی که پزشک متخصص، هایفوتراپی را انجام دهد، هیچ عوارضی به همراه ندارد. بهترین نکته درباره‌ی هایفوتراپی این است که شما قادر هستید که بلافاصله بعد از انجام هایفوتراپی، کارهای روزانه‌ی خود را از سر بگیرید. اندکی قرمزی یا تورم جزئی در برخی از افراد دیده می‌شود که بعد از گذشت مدت کوتاهی از بین خواهد رفت. ممکن است در قسمت درمان شده، احساس کشیدگی یا بی‌حس شدن اندکی داشته باشید که ظرف چند روز بعد از انجام هایفوتراپی از بین خواهد رفت

جمع بندی

هایفو، روشی بی‌خطر، موثر و غیرتهاجمی برای سفت کردن پوست صورت است. مزایای استفاده از هایفوتراپی به جای لیفت صورت به حدی چشمگیر است که قابل انکار نیست. این روش احتیاجی به بخیه، برش و بیهوشی ندارد. بعد از انجام هایفوتراپی، احتیاجی به گذراندن دوره‌ی نقاهت خاصی نیست. هزینه‌ی هایفو نسبت به جراحی لیفت بسیار اندک است. به صورت کلی، بیشتر افراد نتیجه‌ی هایفو را بعد از سه ماه می‌توان دید.

اگر به دنبال روشی سریع، بدون درد، غیرتهاجمی هستید، هایفوتراپی مناسب‌ترین گزینه برای شماست. برای کسب اطلاعات بیشتر درباره‌ی هایفوتراپی، با کارشناسان کلینیک تندیس در تماس باشید.

ادامه خبر

آیا می‌خواهید صورتی بی‌نقص و بدون منافذ پوستی داشته باشید؟

به نظر می‌رسد که منافذ پوستی بزرگ یکی از مشکلاتی است که بسیاری از افراد با آن دست و پنجه نرم می‌کنند و نمی‌توانند برای آن درمانی پیدا کنند. بسیاری از ما، پاکسازی، لایه برداری یا استفاده از کرم‌پودرها برای پوشاندن منافذ پوستی را امتحان کرده‌ایم اما تغییری در آن‌ها ایجاد نشده است. برای کوچک شدن منافذ، ابتدا باید بدانید که منافذ چه هستند، برای چه وجود دارند و چه چیز باعث بزرگتر دیده شدن آن‌ها می‌شود.

در نظرسنجی انجام شده از طرف کمپانی L’Oreal بین 2000 زن، مشخص شد که 45 درصد از زنان، به دنبال راهی برای کوچک کردن منافذ پوست خود هستند. 28 درصد از زنان، بیشتر از چین و چروک، به منافذ پوستی اهمیت می‌دهند.

بیش از 47 درصد از زنان آمریکایی، عنوان کردند که حاضرند در ازای داشتن منافذ کوچکتر، به مدت یک سال، کاری را انجام ندهند. 23 درصد اعلام آمادگی کردند که به مدت یک سال از نوشیدن الکل خودداری کنند. 17 درصد آن‌ها، اعلام آمادگی کردند که به مدت یک سال از شبکه‌های اجتماعی استفاده نکنند و 11 درصد آن‌ها بیان کردند که حاضرند در ازای داشتن منافذ پوستی کوچکتر، به مدت یکسال از اصلاح موهای زائد خود، دست بکشند.

منافذ پوست چه هستند؟

لغت منفذ در اصل به معنای روزنه‌ای در یک سطح است که اجزای ریز می‌توانند از آن عبور کنند. در بدن ما، منافذ روزنه‌ی بالای فولیکول‌های مو هستند. این منافذ همان جایی هستند که سبوم (روغن طبیعی بدن) آزاد شده و به سطح می‌آید تا رطوبت طبیعی پوست حفظ شود. اگر چه ظاهر منافذ ناخوشایند به نظر می‌رسد اما وجود آن‌ها برای حفظ سلامت پوست ضروری است.

داشتن اطلاعات کافی درباره‌ی منافذ باعث می‌شود که شما بتوانید به درستی با منافذ پوست خود برخورد کنید و از آسیب زدن به پوست خود و استفاده از محصولات غیرضروری اجتناب کنید. 5 نکته‌ای که باید درباره‌ی منافذ بدانید به شرح زیر است:

  • منافذ در اصل فولیکول مو هستند.
  • شکل ظاهری منافذ تا حد زیادی به ژنتیک وابسته است.
  • عوامل محیطی، افزایش سن، آکنه، خشکی پوست و ... باعث بزرگتر شدن منافذ پوست شما می‌شوند.
  • پاکسازی منظم پوست می‌تواند به کوچک شدن منافذ کمک کند.
  • پاکسازی بیش از حد ممکن است باعث شود تا منافذ روغن بیشتری تولید کنند.

نکاتی برای کوچک کردن منافذ بزرگ پوستی

متاسفانه، منافذ بیشتر از حد مشخصی کوچک نخواهند شد. این موضوع به این علت است که اندازه‌ی منافذ تا حد زیادی به ژنتیک بستگی دارد. از سوی دیگر منافذ برای داشتن پوست سالم، نقش مهمی ایفا می‌کنند. با این حال راهکارهایی برای تمیز نگه داشتن منافذ و کوچک کردن اندازه‌ی ظاهری آن‌ها وجود دارد. برخی از نکات مهم در این باره عبارتند از:

  • تمیز نگه داشتن پوست (پاک کردن پوست، یک یا دوبار در روز) برای پاک کردن آرایش، چربی، آلودگی.
  • استفاده از ضدآفتاب در کل سال (آفتاب باعث از بین رفتن کلاژن خواهد شد و باعث بروز منافذ می‌شود)
  • لایه‌برداری برای از بین بردن سلول های مرده‌ی پوستی و منافذ بسته (با پوست به ملایمت رفتار کنید. بیش از حد لایه برداری انجام ندهید. یک الی سه بار لایه‌برداری در هفته کافی است)

لایه‌بردارهای فیزیکی گرانول و دانه‌هایی برای از بین بردن سلول‌های مرده‌ی پوستی دارند. لایه‌بردارهای شیمیایی، شامل آلفاهیدروکسی اسیدها (AHA) مانند گلیکولیک و لاکتیک اسید؛ بتا هیدروکسی‌ اسیدها (BHA) مانند سالیسیلیک اسید یا آنزیم‌های میوه‌ی طبیعی هستند که باعث لایه برداری ملایم و از بین رفتن سلول‌های مرده‌ی پوستی می‌شوند. این مواد به درون منافذ پوستی رفته و آلودگی‌های درون منافذ را پاک می‌کنند. رتینوئیدها نیز به از بین رفتن سلول‌های مرده کمک می‌کنند و باعث تقویت چرخه‌ی سلولی می‌شوند. رتینوئیدها باعث باز شدن منافذ بسته‌ی پوست می‌شوند و باعث کوچکتر به نظر رسیدن این منافذ خواهند شد.

لایه برداری بیش از حد باعث آسیب دیدن پوست خواهد شد. انجام لایه‌برداری 2 الی 3 بار در هفته مناسب است. به خاطر داشته باشید که رتینوئید ممکن است باعث افزایش حساسیت پوست به آفتاب شود. بنابراین بهتر است که از رتینوئید در مراقبت‌های پوستی شبانه استفاده شود و در طول روز از ضدآفتاب استفاده کنیم. محصولات پوستی متناسب با نوع پوست خود انتخاب کنید. محصولات غیرکومدون‌زا که باعث مسدود شدن منافذ نمی‌شوند، مناسب‌ترند.

از پرایمر استفاده کنید.‌

استفاده از پرایمر قبل از آرایش، به پوست شما ظاهری بی‌نقص می‌بخشد و باعث می‌شود تا آرایش شما به خوبی روی پوست شما بنشیند. چرا که مواد میکاپ معمولاً داخل منافذ را پر نمی‌کند. روی لبه‌های منافذ قرار می‌گیرد و باعث می‌شود که منافذ بیشتر از حد عادی به چشم بیایند. پرایمر باعث پر شدن منافذ می شود و سطحی یکنواخت برای استفاده از مواد آرایشی آماده می‌کند.

از پزشک متخصص کمک بگیرید!

از وررفتن با صورت خود و پیدا کردن روش‌های خانگی برای باز کردن منافذ بسته شده دست بکشید. انجام خودسرانه‌ی چنین روش‌هایی ممکن است به آسیب‌های جبران ناپذیر به پوست ختم شود. این مساله ممکن است باعث ایجاد زخم‌های همیشگی بر روی پوست شما شود.

اگر منافذ پوستی، باعث ناراحتی شما شده است، از یک متخصص پوست کمک بگیرید. این افراد ابزار مناسب برای باز کردن منافذ را دارند و می‌دانند که چگونه می توان بدون آسیب زدن به پوست، منافذ را تمیز کرد. با کارشناسان و پزشکان کلینیک تندیس در تماس باشید.

ادامه خبر