جراحی بلفاروپلاستی برای کیسه و پف زیر چشم چگونه انجام می شود؟

جراحی پلک پایین چشم که به جراحی بلفاروپلاستی پلک پایینی معروف است، فرآیندی برای بهبود افتادگی‌ها، پف و چروک ناحیه‌ی زیر چشم است. در برخی از موارد، مراجع این عمل را همزمان با سایر درمان‌ها مثل لیفت صورت، لیفت ابرو و لیفت پلک بالا انجام می‌دهد.

بلفاروپلاستی پلک پایین چطور انجام می شود؟

جراحی پف زیر چشم که به بلفاروپلاستی پلک پایین شهرت دارد، نوعی جراحی زیبایی است که به از بین بردن چربی اضافی، پوست اضافی یا چروک ناحیه‌ی زیر چشم کمک می‌کند. با افزایش سن، پوست در روند طبیعی، خاصیت کشسان خود را از دست می‌دهد.‌ این موضوع باعث می‌شود که پلک پایین چشم، حالت پف، کیسه‌ای و چروک به خود بگیرد. جراحی پلک پایین چشم باعث می‌شود که ناحیه‌ی زیر چشم، حالتی یکدست‌تر به خود بگیرد و ظاهری جوانتر را برای شما به ارمغان می‌آورد. بلفاروپلاستی زیر چشم از طریق برداشتن چربی و پوست اضافی و سپس بخیه زدن زیر چشم انجام می‌شود. برای جراحی پلک پایین، رویکردهای جراحی متفاوتی وجود دارند. این رویکردها به اهداف شما برای ناحیه‌ی دور چشمتان و آناتومی شما بستگی دارد. قبل از شروع جراحی، پزشک پلک شما را علامت‌گذاری می‌کند. این کار باعث می‌شود که پزشک بداند برش‌ها را کجا ایجاد کند. پزشک معمولاً از شما می‌خواهد که بنشینید که کیسه‌های زیر چشم شما مشخص باشد.

بهترین جراح بلفاروپلاستی کیست؟

ممکن است در محل زندگی شما، چندین پزشک وجود داشته باشند که عمل بلفاروپلاستی را انجام دهند. چگونه می‌توان از بین این پزشکان، بهتربن پزشک زیبایی را انتخاب کرد؟ بهترین روش این است که پیش از عمل، با چند تن از پزشکان این حوزه وقت مشاوره بگیرید. در طی جلسه مشاوره می‌توانید سوالات موردنظر خود را از پزشک معالج بپرسید. این سوالات می تواند شامل موارد زیر باشد:
  • تاکنون چه تعداد بلفاروپلاستی انجام داده‌اید؟
  •  آیا می توانید چند نمونه قبل و بعد از بلفاروپلاستی هایی که انجام داده اید را به من نشان دهید؟
  •  بعد از انجام بلفاروپلاستی، چه نتیجه ای در انتظار من است؟
  •  آیا درمان دیگری وجود دارد که از بلفاروپلاستی برای من مناسب تر باشد؟
در صورتی که پاسخ هر یک از این سوالات برای شما قانع کننده نباشد، هبچ اجباری وجود ندارد که شما اقدام به انجام بلفاروپلاستی کنید.

کاربردهای بلفاروپلاستی

جراحی پلک پایین برای موارد زیر به کار می‌برد:

  • حلقه‌های تیره‌ی زیر چشم
  • چروک پوست پلک
  • افتادگی پلک
  •  کیسه‌های زیر چشم
  • عدم تقارن پلک پایین

اقدامات قبل از انجام بلفاروپلاستی

هر زمان احساس کردید که برای انجام عمل آمادگی دارید، برنامه‌ی عمل را با پزشک جراح خود هماهنگ کنید. پزشک شما توضیحات لازم را درباره‌ی اقدامات قبل از جراحی به شما خواهد داد. این اقدامات ممکن است شامل موارد منع خوردن و آشامیدن از نیمه‌شب روز قبل عمل شما باشد. علاوه بر این برخی از پزشکان ممکن است استفاده از برخی قطره‌ها و داروها را قبل از جراحی توصیه کنند. بعد از عمل، حتماً همراهی داشته باشید تا شما را به منزلتان برساند و از قبل شرایط منزل را برای استراحت شما فراهم کرده باشد. برخی از اقلامی که احتمالاً برای این کار در نظر گرفته می‌شود، شامل موارد زیر است: پارچه و کمپرس یخ عینک آفتابی برای محافظت از چشمان شما مواردی که پزشک شما تجویز کرده است.‌ عمل بلفاروپلاستی تحت بیهوشی موضعی یا عمومی انجام می‌شود. بیهوشی عمومی زمانی است که بیمار کاملاً خواب است و از آن چه که در طی عمل می‌گذرد، آگاه نیست. بیهوشی موضعی به بیمار اجازه می‌دهد که در طی جراحی هوشیار باشد اما به ناحیه‌ی موردنظر بی‌حسی اعمال شده و بیمار اعمال جراح را حس نمی‌کند. در صورتی که بخواهید چندین عمل را به صورت همزمان انجام دهید، پزشک بیهوشی عمومی را به شما توصیه می‌کند. در صورتی که تنها قصد جراحی پلک پایینی را دارید، بیهوشی موضعی توصیه می‌شود. مزیت این روش این است که پزشک می‌تواند برای کاهش ریسک بروز عوارض جانبی، حرکت ماهیچه‌های چشم را بررسی کند.

دوره نقاهت بلفاروپلاستی

دوره نقاهت بلفاروپلاستی برای غالب افراد بین ۱۰ تا ۱۴ روز است و پس از آن فرد می‌تواند به محل کار و تحصیل و زندگی روزمره خود بازگردد.

اقدامات بعد از بلفاروپلاستی

بعد از انجام بلفاروپلاستی که خود حدود یک تا سه ساعت به طول می‌انجامد، باید تا دو روز به طور مرتب از کمپرس سرد استفاده کنید. برای کاهش تورم تا ۴۸ ساعت از کمپرس سرد استفاده کنید. پزشک در برخی موارد، پماد و قطره‌ی چشم تجویز می‌کند تا از بروز عفونت جلوگیری کند. خشکی چشم، کبودی و تورم در روزهای اول بعد از جراحی طبیعی است.توصیه می‌شود که حداقل برای یک هفته از انجام فعالیت‌های جسمانی شدید پرهیز کنید. همچنین بهتر است از عینک‌های آفتابی استفاده کنید زخم‌ها بهبود پیدا کنند. در صورتی که پزشک از بخیه‌هایی استفاده کند که جذب بدن نشود، پزشک ۵ الی ۷ روز بعد از جراحی بخیه‌ها را خواهد کشید. در طی ۱۰ الی ۱۴ روز بعد از عمل جراحی، تورم و‌ کبودی ایجاد شده، کاهش می‌یابد.‌ در صورتی که بعد از جراحی هریک از علائم زیر را داشتید، حتماً به پزشک اطلاع دهید.
  • خونریزی
  • تب و گرمای شدید پوست
  • دردی که با گذر زمان به جای تسکین یافتن، تشدید می‌شود.
  • به یاد داشته باشید که فرآیند پیری بعد از عمل متوقف نمی‌شود

عوارض جانبی بلفاروپلاستی

فرآیند بلفاروپلاستی با بیهوشی عمومی یا موضعی انجام می‌شود. عوارض جانبی نادر شامل مواردی از قبیل کبودی، خونریزی یا احساس درد در ناحیه‌ است. داشتن عوارض جانبی ناشی از داروها، در طی عمل موردی نادر است. حتماً الرژی‌ها و حساسیت‌های خود و داروها و مکمل‌هایی را که مصرف می‌کنید، به پزشک خود اطلاع دهید. این کار خطر واکنش دارویی را می‌کاهد.

هزینه بلفاروپلاستی

به گفته‌ی جمعیت جراحان پلاستیک آمریکا، هزینه بلفاروپلاستی در کشورهای خارجی به طور میانگین سه هزار دلار است. این هزینه شامل بیهوشی، داروها و هزینه اتاق عمل نمی‌باشد.‌ هزینه بلفاروپلاستی با توجه به تجربه‌ جراح، محل انجام جراحی و برخی عوامل دیگر متغیر است‌. بیمه غالباً این عمل را پوشش نمی‌دهد. در صورتی که بخواهید عمل پلک پایین و بالا را به طور همزمان انجام دهید، هزینه این کار بالا خواهد رفت. با این حال عمل بلفاروپلاستی در کلینیک تندیس با برترین کیفیت و در عین‌ حال با نازل‌ترین قیمت‌ها انجام می‌شود.

نتیجه بلفاروپلاستی

نتیجه و کارایی بلفاروپلاستی به عوامل متعددی از جمله کیفیت پوست شما و نحوه مراقبت شما بعد از عمل، بستگی دارد.  

راه‌های جایگزین بلفاروپلاستی

اگر افتادگی پوست پلک خفیف باشد، می‌توانید درمان‌های دیگری را به عنوان جایگزین در نظر بگیرید. این گزینه‌ها شامل لیزر، فیلر، لیفت با نخ و پلاسماجت خواهد بود. لیزر برای درمان افتادگی پلک است. با این حال بهتر است افرادی که تناژ پوست تیره دارند، از لیزرها بپرهیزند. این لیزرها شامل لیزر اربیوم و Co2 است.  فیلرها نیز راهکار مناسبی برای استفاده در زیر چشم می‌باشند. فیلرها دارای هیالورونیک اسید هستند و تزریق آن‌ها به ناحیه‌ی زیر چشم، باعث صاف و پر شدن آن خواهد شد.

جمع بندی

جراحی پلک پایین یا بلفاروپلاستی زیر چشم به شما ظاهری جوان‌تر خواهد بخشید. برای حصول نتیجه‌ی ایده‌آل، رعایت توصیه‌های پزشک معالج ضروری است. برای اطلاعات بیشتر با کارشناسان کلینیک تندیس در تماس باشید.    
ادامه خبر

آیا می‌دانید که در برخی از غذای کودکان مواد شیمیایی سمی وجود دارد؟

متخصصان بر این باورند که محصولات بر پایه‌ی برنج می‌توانند حاوی آرسنیک باشند. بنابراین بهتر است از برخی جایگزین‌های بدون خطر مانند جوپرک استفاده کنیم. بسیاری از مواد غذایی سمی در درون برخی از غذاهای کودکان دیده‌شده‌اند. آزمایشات انجام شده بر روی غذاهای کودک به فروش رسیده در ایالات متحده‌ نشان می‌دهد که 95 درصد از این محصولات حاوی یک یا بیشتر از یک ماده‌ی شیمایی سمی هستند که این مواد شیمایی شامل کادمیم، سرب، جیوه و آرسنیک می‌باشید. بر اساس گزارش گروه HBRF  از 168 غذای کودک آزمایش شده، یکی از هر چهار غذای کودک شامل هر 4 فلز سخت بود.   مقدار سموم یافت شده در غذای کودکان ناچیز بود با این حال، دکتر فیلیپ لندریگان، متخصص اطفال و مدیر اجرای برنامه‌ در مرکز شیلر برای کالج بوستون می‌گوید: آرسنیک، سرب و سایر فلزات سنگین از دلایل شناخته شده برای آسیب‌های عصبی-رشدی هستند.  وی افزود: «این مقادیر اندک جمع می‌شوند و قرار گرفتن در معرض چنین موادی در سنین کم، به شدت خطرناک است. اثر تجمعی این مساله نیازمند رسیدگی هرچه سریع‌تر است. در برخی از موارد، این سموم منشا طبیعی داشتند. به عنوان مثال 4 مورد از 7 نوع غلات صبحانه‌ی نوزادان، شامل مقادیر بیش از حد مجازی از آرسنیک غیرارگانیک بودند که این مقدار مورد تایید سازمان FDA آمریکا نبود. از آن‌جایی که برنج سریعاً آرسنیک موجود در خاک را جذب می‌کند، متخصصان بهداشت به والدین توصیه می‌کنند که جایگزین مناسبی برای کودکان خود پیدا کنند. این جایگزین می‌تواند استفاده از غلات صبحانه‌ی جوپرک باشد. چنین تصمیماتی می‌تواند به والدین کمک کند تا احتمال قرار گرفتن کودکان در معرض چنین موادی را تا 80 درصد کاهش دهند. مواد غذایی که احتمال وجود سموم برای کودکان در آن‌ها زیاد است شامل اسنک‌ها و موادغذایی بر پایه‌ی برنج، هویج، سیب‌زمینی شیرینی و آبمیوه است.

چه غذاهایی برای کودکان مناسب هستند؟

غذاهای بدون خطر برای کودکان شامل میان وعده‌های بدون برنج، غلات صبحانه‌های غیر برنجی (مثل جو پرک) و غذاهای نرم غیر برنجی (مانند موز یخ زده) می‌باشد. بهتر است والدین طیف متنوعی از سبزیجات را در برنامه‌ی غذایی فرزندان خود بگنجانند و از استفاده از گروه‌های غذایی که ممکن است سم بیشتری داشته باشند، بپرهیزند.   لیسا بارنت، بنیان‌گذار شرکت غذای کودک ارگانیک لیتل اسپون می‌گوید: باید از متنوع بودن رژیم غذایی کودکان خود اطمینان حاصل کنید. متنوع بودن رژیم غذایی نوزادان باعث می‌شود که اطمینان حاصل کنیم که مواد مغذی در رژیم کودک گنجانده می‌شود که به عنوان سدی در برابر جذب فلزات سنگین عمل می‌کند یا به بدن کمک می‌کند که این فلزات را از بین ببرد. این نظریه‌ی تنوع رژیم غذایی برخلاف نظریه‌ی قدیمی است که اعتقاد دارد بهتر است کودکان را در هر دوره‌ی زمانی با یک غذا آشنا کنیم. دکتر جینا پاسنر، متخصص اطفال در کالیفرنیا می‌گوید: «هیچگاه هیچ دلیل روشنی مبنی بر درست بودن و مفید واقع شدن آبمیوه برای کودکان، وجود نداشته است. علاوه بر این بهتر است دادن سبزیجات ریشه‌دار به کودکان را به حداقل برسانیم. استفاده از میوه‌ها و سبزیجات بخارپز گزینه‌ی مناسبی برای کودکان است. غذای کودکان موجود در بازار ممکن است شامل مقادیر بالایی از سدیم، مواد نگه‌دارنده، رنگ‌های مصنوعی و سایر مواد افزودنی غیرمجاز باشد.»علاوه بر این خوب است که بدانیم که برنجی که در ایالات لوئیزیانا، آرکانزاس و تگزاس کشت می‌شود، نسبت به برنج هند، پاکستان و کالیفرنیا، آرسنیک بیشتری دارد.   [caption id="attachment_2439" align="aligncenter" width="199"] غذای کودکان[/caption]  

فرآیند تولید محصول

ممکن است در طول فرآیند تولید محصول ترکیبات فلزی به غذاها افزوده شود. برای جلوگیری از بروز این مشکل، برخی از شرکت‌ها به استفاده از تجهیزاتی از جنس استیل ضدلک روی آورده‌اند. محصولات در شرکت‌های معتبر با دست تولید شده و تحت فشار آب سرد قرار می‌گیرند. این امر برخلاف روال معمول شرکت‌های صنعتی است که پاستوریزه کردن تحت گرما را در نظر دارند. سازندگان موادغذایی گام‌هایی در راستای اجرای طرح‌های FDA  درباره‌ی سطوح مجاز مواد افزودنی در غذای کودکان برداشته‌اند تا سموم محیطی را از محصولات خود حذف کنند. در دهه‌ی اخیر، میزان آرسنیک موجود در غلات صبحانه‌ی برنجی و آبمیوه‌ها به ترتیب 36 و 75 درصد کاهش یافته است. برای اطلاعات بیشتر درباره‌ی تغذیه‌ی مناسب کودکان با متخصصین تغذیه‌ی کلینیک تندیس در ارتباط باشید.
ادامه خبر

ویتیلیگو یا پیسی چیست؟

تقریباً یک درصد از جمعیت کل جهان به ویتیلیگو دچار است. در ویتیلیگو، سلول‌های پوستی که مسئول رنگ پوست هستند، از بین می‌روند. در طی این فرآیند، این سلول‌ها که ملانوسیت نام دارند، تولید رنگدانه‌ی پوستی (ملانین) را متوقف می‌کنند. هنگامی که تولید ملانین متوقف شود، برخی نواحی پوست رنگ خود را از دست می‌دهند یا سفید خواهند شد. نواحی‌ای که تولید رنگدانه در آن‌ها متوقف شده، می‌توانند در هر ناحیه‌ای از بدن شما ظاهر شوند، از جمله: نواحی در معرض نور خورشید مانند دست‌ها، پاها، بازوها و صورت
  • داخل دهان یا سایر غشاهای موکوزی
  • داخل مجاری بینی
  • نواحی تناسلی
  • پشت چشم
  • داخل سیستم شنوایی گوش
در صورتی که نواحی درگیر، مو داشته باشند، موی این نواحی ممکن است خاکستری یا سفید شود. اگرچه ویتیلیگو، می‌تواند بر قسمت‌های زیادی از بدن تاثیر بگذارد، با این حال این بیماری مسری نیست. فرد مبتلا به ویتیلیگو، نمی‌تواند این بیماری را به سایر افراد انتقال دهد.

علائم ویتیلیگو چیست؟

علائم اولیه‌ی ویتیلیگو لکه‌های سفید روی پوست است و این علامت ممکن است در هر جایی از بدن ظاهر شود، حتی در نواحی اطراف چشم. این لکه‌های سفید ممکن است بزرگ یا کوچک باشند و طبق یکی از الگوهای زیر بروز پیدا کنند: الگوی سگمنتال یا کانونی: در الگوی سگمنتال، اندازه‌ی نواحی پوستی که رنگ خود را از دست داده‌اند، کوچکتر است و تنها در یک یا چند ناحیه، دیده می‌شود. هنگامی که ویتیلیگو در قالب الگوی کانونی یا سگمنتال بروز پیدا می‌کند، غالباً در یک ناحیه یا یک سمت بدن بروز می‌یابد. در بسیاری از موارد، این بیماری حدوداً به مدت یک سال به طول می‌انجامد و سپس متوقف می‌شود. همچنین سرعت پیشرفت ویتیلیگوی سگمنتال یا کانونی کمتر از ویتلیگو با الگوی عمومی است. الگوی عمومی: از بین رفتن رنگ پوست به صورت گسترده و در هر دو طرف بدن دیده می‌شود. این الگو، شایع‌ترین الگوی ویتیلیگو یا پیسی است و بر سلول‌های رنگدانه‌ای نقاط مختلف بدن اثر می‌گذارد. ویتیلیگو با الگوی عمومی، غالباً در دوره‌های مختلفی در طول عمر فرد مبتلا، چندین بار شروع شده و پایان می‌یابد. تعیین سرعت و زمان پیشرفت از بین رفتن رنگ پوست غیرممکن است. پژوهشی نشان داد که 75 درصد از افراد مبتلا به ویتیلیگو، رنگدانه‌های روی دست‌ها و صورت خود را از دست می دهند. سایر نواحی معمول شامل چین‌خوردگی‌های پوست مثل پوست زیر بغل و کشاله‌ی ران است.

چه عواملی احتمال ابتلا به ویتیلیگو را افزایش می‌دهد؟

هنوز به درستی مشخص نیست که چه عاملی باعث ایجاد ویتلیگو می‌شود. به نظر نمی‌رسد که ویتیلیگو امری ارثی باشد. بیشتر افرادی که با ویتیلیگو درگیر هستند، سابقه‌ی این بیماری را در خانواده‌ی خود ندارد. با این حال داشتن سابقه‌ی خانوادگی از ویتیلیگو یا سایر بیماری‌های خود ایمنی ممکن است احتمال بروز ویتیلیگو را افرایش بدهد، حتی اگر فی النفسه باعث بروز ویتیلیگو نشود. یکی دیگر از عواملی که احتمال بروز این بیماری را افزایش می‌دهد، داشتن ژن‌های مرتبط با ویتیلیگو می‌باشد که شامل NLRP1 و PTPN22 می باشد. بیشتر پژوهشگران معتقدند که ویتیلیگو یک بیماری خودایمنی است، چرا که در ویتیلیگو، بدن به سلول‌های خودی حمله می‌کند. با این حال هنوز به درستی مشخص نیست که چگونه بدن به سلول‌های رنگدانه‌ای حمله می‌کند. آن‌چه که مشخص است این است که حدود 20 درصد از افرادی که ویتیلیگو دارند، به یکی دیگر از بیماری‌های خودایمنی دچارند. بسته به جمعیت مورد نظر، این بیماری‌ها می‌توانند شامل موارد زیر باشند که از شایع‌ترین به کمترین شیوع مرتب‌شده‌اند:
  • اسکلرودرمی
  • لوپوس
  • تیروئیدیت
  • پسوزیاریس
  • آلوپسی آره آتا یا کچلی
  • دیابت نوع 1
  • کم خونی پرنیشیوز که در جذب ویتامین ب 12 ناتوان است
  • بیماری آدیسون
  • آرتریت روماتوئید
  • برخی از متخصصین، بروز ویتیلیگو بعد از بروز موارد زیر را نیز گزارش داده‌اند:
  • سوختگی یا بریدگی شدید
  • قرار گرفتن در معرض مواد سمی یا شیمیایی
  • سطوح بالای استرس

عواقب بروز ویتیلیگو چیست؟

خبر خوب در ارتباط با ویتیلیگو این است عوارض جانبی ویتیلیگو بر روی بدن محدود است. جدی‌ترین عارضه‌ی ناشی از ویتیلیگو این است ممکن است بر روی گوش‌ها و چشم‌ها اثر بگذارد اما این عارضه‌ها معمول و رایج نیستند. تاثیر جسمانی اولیه ناشی از ویتیلیگو، از دست دادن رنگدانه‌هاست که احتمال آفتاب‌سوختگی را افرایش می‌دهد. شما می‌توانید با استفاده از ضدآفتاب‌ با SPF 30 و پوشیدن لباس‌هایی که در برابر آفتاب از شما حفاظت می‌کنند، از پوست خود مراقبت کافی را به عمل آورید.

اثرات روانشناختی

تحقیقات نشان می‌دهد که ویتیلیگو می‌تواند همراه اثرات روانشناختی چشمگیری بروز پیدا کند. بررسی‌های علمی نشان می‌دهد که بیش از 50 درصد از کسانی که به ویتیلیگو مبتلا هستند، تاثیرات منفی بیماری را در روابط خود گزارش کرده‌اند. برخی از افراد اظهار داشته‌اند که تمام طول روز به بیماری خود فکر می‌کنند. مهم ترین علت این موضوع، پیش‌بینی ناپذیر بودن روند بیماری است. آن‌ها همچنین موارد زیر را گزارش کرده‌اند:
  • اجتناب از فعالیت‌های جسمانی
  • اجتناب از شرکت در رویدادها
  • افسردگی
  • اضطراب
  • و مورادی از این دست
در صورتی که ویتیلیگو دارید و هر یک از این علائم منفی را احساس می‌کنید، با پزشک معالج خود یا هر فرد دیگری که با وی احساس راحتی می‌کنید، صحبت کنید. کسب اطلاعات بیشتر درباره‌ی بیماری و مسائلی که شما را می‌آزارد، می‌تواند مفید باشد. این کار به کاهش استرس احتمالی شما درباره‌ی بیماری یا گزینه‌های درمانی کمک می‌کند‌.

تشخیص ویتیلیگو چگونه است؟

پزشک در طول ویزیت، معاینه‌ی فیزیکی انجام داده، از شما درباره‌ی سوابق پزشکی شما می‌پرسد و در صورت لزوم شما را به آزمایشگاه ارجاع می‌دهد. فراموش نکنید که هر رویدادی را که تاثیرش در بروز این حالت محتمل هست، به پزشک اطلاع دهید. این رویدادها می‌تواند شامل آفتاب‌سوختگی‌های جدید، سفید و جوگندمی شدن زودهنگام مو یا هر بیماری خودایمنی باشد. در صورتی که سایر افراد خانواده‌ی شما ویتیلیگو یا سایر بیماری‌های پوستی را دارند، به پزشک معالج خود اطلاع دهید. سایر سوال‌هایی که پزشک می‌پرسد شامل موارد زیر است:
  • اولین بار، از دست رفتن رنگدانه‌ها در کدام قسمت پوست شما دیده شد؟
  • آیا فردی در خانواده‌ی شما سابقه‌ی ویتیلیگو دارد؟
  • ایا فردی در خانواده‌ی شما، سابقه‌ی بیماری‌های خودایمنی را دارد؟
  • آیا برای درمان، دست به اقدامی زده‌اید؟
  • آیا در این مدت، بهبود یا شدت یافتن از دست دادن رنگ‌دانه‌های پوست در ناحیه‌ای از بدن شما اتفاق افتاده است؟
علاوه بر این، پزشک معالج ممکن است از لامپ فرابنفش برای پیدا کردن ناحیه‌هایی که درگیر ویتیلیگو هستند، استفاده کند. این لامپ که لامپ وود نام دارد، به پزشک کمک می‌کند که ویتیلیگو را از سایر مسائل پوستی، تمییز دهد. در برخی از مواقع، پزشک از پوست نمونه برداری می‌کند. این نمونه برداری از پوست «بیوپسی» نام دارد. آزمایشگاه، این نمونه‌ها را بررسی می‌کند. نمونه‌ها قادر هستند نشان دهند که آیا ما هنوز سلول‌هایی را که رنگدانه‌ تولید می‌کنند، در آن ناحیه داریم یا خیر. آزمایش خون می‌تواند به تشخیص سایر مشکلات همراه با ویتیلیگو، کمک کند. این مشکلات می‌توانند شامل کم‌خونی، دیابت یا مشکلات تیروئیدی باشند.

درمان ویتیلیگو چیست؟

درمان ویتیلیگو در راستای بازگرداندن تعادل رنگ پوست است. برخی درمان‌ها در راستای برگرداندن رنگدانه به پوست است در حالی که برخی دیگر از درمان در راستای از بین بردن رنگدانه‌هاست. گزینه‌های درمانی با توجه به موارد زیر متغیر خواهد بود:
  • شدت بیماری
  • اندازه و محل ناحیه‌ی درگیر ویتیلیگو
  • تعداد نواحی درگیر ویتیلیگو
  • گستردگی نواحی درگیر ویتیلیگو
  • پاسخدهی به درمان

انواع درمان‌های ویتیلیگو

درمان ویتیلیگو شامل درمان دارویی، جراحی یا ترکیبی از این دو درمان است. با این حال، تمامی درمان‌ها برای همه جوابدهی موردنظر را ندارند و برخی از درمان‌ها ممکن است عوارض جانبی ناخواسته‌ای به همراه داشته باشند. در صورتی که به علت درمان، درگیر عوارض جانبی شدید، حتماً به پزشک خود اطلاع دهید. پزشک معالج در چنین شرایطی درمان جایگزین پیشنهاد می‌کند یا این‌که دز مصرفی داروهای شما را تغییر می‌دهد.

درمان دارویی ویتیلیگو

برای دیدن نتیجه‌ی درمان، حداقل باید به مدت سه ماه درمان را ادامه دهید. درمان‌‌های دارویی شامل موارد زیر است:

کرم‌های موضعی

برخی از کرم‌ها کورتیکوزتروئید دارند که به بازگرداندن رنگ به نواحی سفید در مراحل اولیه‌ی ویتیلیگو کمک می‌کند. سایر کرم‌ها به کاهش سرعت رشد این لکه‌های سفید کمک می‌کنند. برای دریافت این داروها احتیاج به نسخه‌ی پزشک دارید و در برخی مواقع استفاده‌ی طولانی‌مدت این داروها باعث بروز عوارض جانبی می‌شود. این عوارض جانبی شامل موارد زیر است: جمع شدن پوست نازک شدن پوست رشد موی بیش از حد حساسیت پوست

داروهای خوراکی

برخی از داروها مانند استروئیدها و برخی آنتی‌بیوتیک‌های خاص ممکن است در درمان ویتیلیگو موثر باشند. این داروها تنها با تجویز پزشک، در دسترس هستند.

PUVA (فرابنفش A)  و پسولارن برای درمان ویتیلیگو

این ترکیب درمانی نیازمند آن است که شما پسولارن را به عنوان قرص استفاده کنید یا آن را به صورت کرم به پوست خود بزنند. سپس پزشک معالج، شما را در معرض اشعه‌ی فرابنفش A قرار می‌دهد که باعث فعال شدن ترکیبات دارویی و برگشتن رنگ به پوست شما خواهد شد. سپس، شما باید کمتر در معرض آفتاب قرار بگیرید و از عینک‌های آفتابی استفاده کنید. با این حال PUVA عوارضی هم دارد که شامل موارد زیر است:
  • آفتاب‌سوختگی
  • حالت تهوع
  • خارش
  • رنگدانه‌سازی بیش از حد پوست

 نور UVB برای درمان ویتیلیگو:

این درمان، درمانی جایگزین برای درمان PUVA است. این درمان، نوعی نوردرمانی است که عوارض جانبی کمتری دارد. از UVB می‌توان به عنوان بخشی از برنامه‌ی درمان در منزل تحت نظر پزشک استفاده کرد.

لیزر اکسیمر برای درمان ویتیلیگو

این لیزر به درمان ناحیه‌های کوچک درگیر ویتیلیگو کمک می‌کند. لیزر اکسیمر دو الی سه جلسه در هفته انجام می‌شود و کمتر از ۴ ماه به طول می‌انجامد.

رنگ زدایی برای درمان ویتیلیگو

در صورتی که بیش از ۵۰٪ بدن شما تحت تاثیر ویتیلیگو قرار گرفته باشد، پزشک از رنگ زدایی استفاده می‌کند. معمولاً از این درمان زمانی استفاده می‌شود که سایر درمان‌ها برای برگرداندن رنگ به پوست، موثر نبوده است. رنگ زدایی بر محو کردن باقی بخش‌های پوست برای یکسان کردن رنگ پوست، تمرکز دارد. این درمان ممکن است تا دوسال هم طول بکشد تا تاثیر خود را نشان دهد. بنابه صلاحدید پزشک، استفاده از داروی مونوبنزون توصیه می‌شود. بزرگترین عارضه‌ی جانبی رنگ زدایی، احتمال بروز عفونت است. این درمان دائمی خواهد بود و البته حساسیت شما را به نور خورشید بالا می‌برد.

جراحی برای درمان ویتیلیگو

گزینه‌ی جراحی زمانی در نظر گرفته می‌شود که درمان‌های دارویی و نوردرمانی موثر واقع نشود. در صورتی که ویتیلیگوی شما به خاطر نور خورشید ایجاد نشده باشد و لکه‌های سفید پوستی شما در ۱۲ ماه گذشته، ایجاد یا بیشتر نشده باشد؛ جراحی گزینه‌ی مناسبی خواهد بود.

انواع جراحی برای درمان ویتیلیگو

میکروپیگمنتیشن
پزشک شما پیگمنت (رنگدانه) را درون پوست شما، تاتو می‌کند. این کار برای ناحیه‌ی اطراف لب‌ها بهتر است. با این حال یکدست کردن رنگ پوست، کار آسانی نیست.
کشت ملانوسیت
پزشک شما، ملانوسیت‌ها را برداشته و آن‌ها را در محیط آزمایشگاهی رشد می‌دهد. سپس، سلول‌ها را در نواحی پوست که رنگ خود را از دست داده‌اند، کشت می‌دهد.
گرافت پوستی
جراح، پوست سالم و رنگدانه‌دار را برداشته و آن را به نواحی پوست که رنگ خود را از دست داده‌اند، انتقال می‌دهد. خطرات این کار، شامل عفونت، زخم و عدم رنگدانه‌سازی مجدد است. گزینه‌ی دیگر، گرافت پوستی به همراه تاول است که این گزینه، ریسک کمتری به همراه دارد. برای این کار، روی پوست سالم، تاول‌هایی ایجاد شده و رویه‌ی تاول‌ها را به ناحیه‌ی آسیب‌دیده انتقال می‌دهند.

سایر گزینه‌ها برای مدیریت و درمان ویتیلیگو

ممکن است تحت درمان ویتیلیگو باشید اما با این وجود نتایج کندتر از میزان انتظار شما حاصل شوند.  در این صورت، ممکن است بخواهید راهکارهای زیر را به کار گیرید:
استفاده از ضدآفتاب
کاهش میزان قرار گرفتن در معرض آفتاب می‌تواند به حفظ یکدستی پوست شما کمک کند. برنزه شدن باعث می‌شود که نواحی سفید بیشتر مشخص و مشهود باشند و تضاد بین دو ناحیه را بالا می‌برد. استفاده از ضدآفتاب از این نظر ضروری است که نواحی سفید پوست، بیشتر در معرض آسیب دیدن توسط نور آفتاب و آفتاب‌سوختگی قرار دارند.
لوازم آرایش
استفاده از برخی مواد آرایشی و لوسیون‌های برنزه کننده می‌توان به یکدست شدن رنگ پوست کمک کند. اثر لوسیون‌های برنزه کننده بیشتر باقی می‌ماند. از این رو شاید گزینه‌ی بهتری باشد.
مدیریت سلامت روان
بررسی‌های اخیر نشان داده است که درمان‌های دارویی و روان‌درمانی می‌تواند به بهبود کیفیت زندگی این افراد کمک کند. در صورتی که درگیر ناراحتی‌های روحی هستید، با پزشک معالج خود مشورت کنید.

پیشرفت‌های حاصله در درمان ویتیلیگو به چه صورت بوده است؟

بررسی و پژوهش درباره‌ی ویتیلیگو در طی سال‌های اخیر، افزایش چشمگیری داشته است. فناوری‌های نوین به پیشرفت‌هایی در پژوهش‌های ژنتیکی منجر شده است و به ما امکان بررسی و درک ویتیلیگو را داده است. درک نحو‌ی بروز این بیماری و نحوه‌ی تعامل فرآیند آن با سایر سیستم‌های سایر دستگاه‌های بدن می‌تواند به پژوهشگران برای ارائه‌ی درمان‌های جدید کمک کند. سایر پژوهش‌ها درباره‌ی ویتیلیگو، بررسی این است که چگونه استرس یا تروما باعث بروز ویتیلیگو می‌شود؛ چگونه ژنتیک بر این بیماری تاثیر می‌گذارد و نهایتاً اینکه چگونه سیگنال‌های شیمیایی سیستم ایمنی بدن، نقش مهمی در این موضوع ایفا می کنند. برای اطلاعات بیشتر درباره‌ی پیسی با کارشناسان کلینیک تندیس در تماس باشید.
ادامه خبر

مزوتراپی مو

مزوتراپی، به طور خلاصه به معنای تزریق مواد موردنیاز سلول‌های مو به لایه‌ی مزودرم پوست است. این مواد شامل مواد معدنی، ویتامین‌ها، برخی از پروتئین‌ها، آمینواسیدها و آنتی‌اکسیدان‌ها می‌باشد. از مزوتراپی برای جوانسازی صورت، رفع سلولیت‌ها و درمان ریزش مو استفاده می‌شود. در طی مزوتراپی مو، مواد ذکرشده با کمک یک سوزن استریل و نازک به فولیکول مو منتقل می‌شود. تزریق این مواد مغذی، باعث تقویت ریشه‌ی مو و افزایش ضخامت تارهای مو می‌شود. این روش، روشی بدون درد و جراحی، موردتایید FDA آمریکا و وزارت بهداشت ایران و راهکاری موثر برای کاهش ریزش مو است. اغلب افراد، در طول روز بین 50 الی 100 تار موی خود را از دست می‌دهند. این مقدار از ریزش مو، طبیعی است و باعث ایجاد تغییر در ظاهر فرد نمی‌شود. با این حال، در صورت ریزش شدید مو، ممکن است فرد دچار تغییرات چشمگیری در ظاهر موهای خود گردد که این تغییرات ممکن است باعث کاهش اعتماد به نفس فرد شود. مزوتراپی مو روشی مناسب برای کمک به این افراد است.

در مزوتراپی چه موادی به مو تزریق می‌شود؟

در روش مزوتراپی مو، مواد مختلفی برای جلوگیری از ریزش استفاده می‌شود که از جمله‌ی آن‌ها می‌تواند به موارد زیر اشاره کرد:

ویتامین‌ها

ویتامین‌های مورد استفاده در مزوتراپی مو، شامل ویتامین C، ویتامین B5 یا اسید پانتوتنیک و بیوتین می‌باشد. این ویتامین‌ها در تقویت فولیکول‌های مو و افزایش جریان خون، نقش دارند.

پروتئین‌ها و آمینواسیدها

سیستئین، میتونین، تائورین، عصاره‌ی نخود و عصاره‌ی سویا از پروتئین‌های مورد استفاده در پروسه‌ی مزوتراپی هستند. سه اسید آمینه‌‌ی نام‌برده، حاوی گوگرد هستند. همانطور که می‌دانید، گوگرد ماده‌ای ضروری برای حفظ سلامت موهای شما می‌باشد. این سه اسید آمینه در بدن بسیاری از افرادی که با ریزش و نازکی مو دست و پنجه نرم می‌کنند، به مقدار کمتری یافت می‌شود.

عصاره‌ی گیاهان

عصاره‌ی گیاهان رزماری، جینکو بیلویا، جینسینگ، نخل اره‌ای از عصاره‌های مورداستفاده در فرآیند مزوتراپی مو می‌باشند. این گیاهان باعث افزایش خون‌رسانی ریشه‌ی موها و همچنین کاهش اثرات برخی هورمون‌ها مانند DHT  که در ریزش مو نقش دارد، خواهد شد.

مزوتراپی مو برای چه افرادی مناسب است؟

افرادی که از ریزش مو رنج می‌برند، افرادی که از نازکی تارهای موی خود ناراضی هستند و به دنبال روشی برای پرپشتی مو هستند و افرادی که به دلیل حساسیت یا کمبود وقت تمایلی به مصرف داروهایی مانند ماینوکسیدیل ندارند، می‌توانند بعد از مشورت با پزشک و انجام آزمایشات لازم از مزوتراپی مو استفاده کنند.

قبل از انجام مزوتراپی مو، چه کارهایی باید انجام داد؟

 مزوتراپی روشی ساده و بی‌خطر است و نیاز به گذران دروه‌ی نقاهت ندارد. همچنین نیازی به رعایت نکات چندانی قبل از انجام مزوتراپی مو نیست. با این حال، برای جلوگیری از بروز کبودی و خونریزی در محل انجام مزوتراپی، توصیه می‌شود که یک هفته قبل از شروع مزوتراپی، از مصرف آسپرین و سایر داروهای ضدالتهابی پرهیز کنید.

تعداد جلسات و مدت زمان هر جلسه مزوتراپی مو

درمان مزوتراپی، درمانی بدون درد است. مزوتراپی مو، حدوداً چهل دقیقه به طول می‌انجامد. تعداد جلسات مزوتراپی مو، توسط پزشک تعیین می‌شود. با این حال، 6 جلسه مزوتراپی به طور معمول برای مراجعین در نظر گرفته می‌شود. فواصل بین جلسات نیز، توسط پزشک و بنابه صلاحدید ایشان و با توجه به نیاز مراجع، مشخص خواهد شد.

مزایا و فواید مزوتراپی چیست؟

فواید مزوتراپی مو، بسیار زیاد است. مهم‌ترین مزیت این روش، ایمن و بی‌خطر بودن آن می‌باشد. از آن‌جایی که این روش به برش و جراحی و بیهوشی نیازی ندارد، به درمانی پرطرفدار در سراسر جهان تبدیل شده است. مزوتراپی مو، عوارض جانبی مانند حساسیت و بروز آلرژی را به همراه ندارد. نیازی به طی کردن دوره‌ی نقاهت بعد از انجام مزوتراپی مو، نیست. بنابراین، فرد مراجع می‌تواند به سرعت و بدون هیچ مشکلی به زندگی روزمره‌ی خود و محل کار یا تحصیل بازگردد. علاوه بر پیشگیری از ریزش و کمک به تحریک رشد موها، مزوتراپی مو قادر به ترمیم موهای آسیب‌دیده و همچنین جلوگیری از پیری زودرس موها می‌باشد.

نتایج مزوتراپی مو

اولین آثار درمان مزوتراپی در حدود 4 ماه بعد از پایان جلسات درمانی شروع به پدیدار شدن می‌کند. این نتایج می‌تواند به صورت مداوم و ماندگار باشد، ضمن آنکه توصیه می‌شود برای حفظ ماندگاری نتایج این عمل، استفاده از آن را در دراز مدت ادامه دهید. مهم‌ترین نتایج فرآیند مزوتراپی مو شامل موارد زیر است:
  • افزایش حجم، پرپشت شدن و تقویت رشد موها
  • جلوگیری از ریزش شدید و سریع موها
  • تحریک فولیکول‌های مو جهت ورود به فاز فعال در چرخه رشد خود
  • تقویت موها و بازیابی موهایی که قبلاً ریخته است برای کسب اطلاعات بیشتر درباره هزینه و فرآیند مزوتراپی مو، با کارشناسان و پزشکان متخصص مرکز تخصصی پوست و موی تندیس در تماس باشید.
ادامه خبر

کاشت مو چیست؟

کاشت مو، به بیان ساده فرآیندی است که در طی آن پزشک، مو را به ناحیه‌ی بدون موی سر انتقال می‌دهد. پزشک، معمولاً مو را از پشت سر به جلو یا بالای سر انتقال می‌دهد. کاشت مو معمولاً در مراکز پزشکی و تحت بیهوشی موضعی انجام می‌شود. حدوداً 60 درصد از مردان و 50 درصد زنان در سراسر جهان، نوعی از ریزش مو را تجربه می کنند. این افراد عموماً برای رفع این مشکل، از داروهای بدون نسخه مانند ماینوکسیدیل استفاده می کنند. با این حال، یکی دیگر از روش های کارآمد برای رفع مساله، کاشت مو است. کاشت مو برای اولین بار در سال 1939 در ژاپن انجام شد. بدیهی است که کاشت مو در طول دهه های بعدی، پیشرفت شایانی داشته است. تلاش های انجام شده باعث شده است که امروزه حداقل اثری از کاشت مو بر کف سر افراد، مشخص باشد.

علت ریزش مو چیست؟

اغلب ریزش‌های مو مربوط به طاسی با الگوی مردانه است. این موضوع ناشی از ژنتیک است. سایر انواع ریزش مو به عوامل متعددی از جمله عوامل زیر بستگی دارند:
  • رژیم
  • استرس
  • بیماری
  • به هم ریختن توازن هورمونها
  • مصرف برخی داروها

کاشت مو برای چه افرادی مناسب است؟

کاشت مو به بهتر شدن ظاهر شما و بالا رفتن اعتماد به نفستان کمک می‌کند. کاشت مو برای این افراد مناسب است:
  • زنان با موهای نازک
  • مردانی با الگوی طاسی مردانه
  • افرادی که به علت سوختگی یا زخم کف سر، بخشی از موهای سرشان را از دست داده‌اند.

کاشت مو برای چه افرادی مناسب نیست؟

  • افرادی که ریزش موی آن‌ها به خاطر شیمی‌درمانی رخ داده است.
  • افرادی که بعد از جراحی یا آسیب‌دیدگی، مستعد ایجاد کلوئید (اسکارهای فیبروز و ضخیم) هستند.
  • افرادی که ناحیه‌ی اهداکننده‌ی موی مناسبی برای برداشتن مو و انتقال آن ندارند.

فرآیند کاشت مو چگونه است؟

پزشک بعد از پاک کردن کامل کف سر، از سوزن کوچکی برای بی‌حس کردن بخشی از کف سر شما با بی‌حسی موضعی استفاده می‌کند. دو تکنیک اصلی برای برداشتن فولیکول‌ها برای کاشت مو عبارتند از: ‌FUT و FUE.

روش FUT یا کاشت واحد فولیکولی

پزشک در این روش برای بریدن نواری از پوست سر از پشت سر، از اسکالپل استفاده می‌کند. طول این بریدگی معمولاً بیشتر از چند اینج نیست. سپس این بریدگی با بخیه، بسته می‌شود. سپس پزشک، نوار جداشده از کف سر را با استفاده از چاقوی جراحی و لنز ذره‌بینی به قسمت‌های کوچک تقسیم می‌کند. این قسمت ها گرافت نام دارند. ممکن است برخی از این گرافت ها فقط یک تار مو داشته باشند. این بخش‌ها در هنگام کاشت باعث رشد موی طبیعی خواهند شد. سپس جراح، با استفاده از تیغ یا سوزن، سوراخ های بسیار کوچکی در کف سر ایجاد کرده و این موها را در این سوراخ ها قرار می دهد. تعداد گرفت هایی که شما احتیاج دارید به عوامل زیر بستگی دارد:

  • نوع موی شما
  • اندازۀ ناحیۀ کاشت
  • کیفیت و ضخامت مو
  • رنگ مو

روش FUE یا برداشت واحد فولیکولی

در روش FUE، ابتدا موی پشت سر مراجع، تراشیده می‌شود. فولیکول‌های مو از طریق صد تا هزار برش‌ پانچی بسیار کوچک، به طور مستقیم از پشت سر جدا می‌شود. پزشک، با استفاده از تیغ جراحی یا سوزن، سوراخ‌های کوچکی در قسمتی از کف سر ایجاد می‌کند که کاشت مو در آن انجام می‌شود. پزشک، موها را با ظرافت در این سوراخ‌ها قرار می‌دهد. پزشک در طی یک جلسه‌ی درمانی، کاشت صدها یا حتی هزاران مو را انجام می‌دهد. بعد از این‌کار، کف سر با استفاده از گرافت، گاز یا بانداژ پوشیده می‌شود. کاشت مو ۴ ساعت یا بیشتر به طول می‌انجامد. ۱۰ روز بعد از انجام کاشت مو، بخیه‌ها کشیده می‌شوند. برای حصول نتیجه‌ی موردنظر و حداکثر تراکم موی ممکن در کل سر، ممکن است به سه الی چهار جلسه‌ی کاشت نیاز داشته باشید. فواصل جلسات کاشت، چند ماه است که کاشت قبلی کاملاً بهبود یاقته باشد.

بعد از کاشت مو چه اتفاقی می‌افتد؟

ممکن است بعد از کاشت، در کف سرتان، احساس درد داشته باشید که در این صورت به مصرف برخی از داروها پس از کاشت احتیاج خواهید داشت. این داروها شامل موارد زیر هستند:
  • مسکن‌ها
  • آنتی‌بیوتیک‌ها برای کاهش احتمال عفونت
  • داروهای ضدالتهابی برای کاهش تورم
بیشتر افراد با گذشت دو الی سه روز از عمل، می‌توانند به محل کار خود بازگردند. ریزش‌ موهای کاشته شده در طی دو تا سه هفته پس از کاشت، امری عادی است. این کار، رشد موی جدید را میسر می‌سازد. غالب افراد تا ۸ الی ۱۲ ماه بعد از کاشت، رویش موهای جدید را خواهند دید. بسیاری از پزشکان، برای افزایش رشد مجدد مو، ماینوکسیدیل یا فیناستراید تجویز می‌کنند. این داروها باعث کاهش و یا توقف ریزش موی احتمالی در آینده نیز می‌شوند.

عوارض کاشت مو چیست؟

عوارض جانبی کاشت مو، معمولاً جزیی است و در عرض چند هفته، به کلی برطرف می‌شود. این عوارض شامل موارد زیر است:
  • خون‌ریزی
  • عفونت
  • تورم کف سر
  • کبودی دور چشم
  • خارش
  • ایجاد پوسته‌ای در نواحی برداشت یا کاشت مو
  • بی‌حسی یا کم شدن حس نواحی کاشت مو
  • عفونت فولیکول‌های مو که به آن فولیکولیتیس نیز می‌گویند.
  • ریزش ناگهانی اما موقت موهای کاشته شده

نتیجه‌ی بلند مدت کاشت مو چیست؟

به طور معمول، در نواحی کاشت سر افرادی که مو کاشته‌اند، مو شروع به رویش کرده و این روند ادامه خواهد داشت. بالا و پایین بودن تراکم موهای جدید به عوامل زیر بستگی دارد:
  • انعطاف و شل بودن پوست کف‌سر
  • تراکم فولیکول‌های موجود در ناحیه‌ی کاشت
  • کیفیت یا کالیبر مو
  • میزان مجعد بودن مو
اگر داروها (مثل ماینوکسیدیل یا فیناستراید) را مصرف نکنید، احتمال دارد که در سایر نواحی سر خود که کاشت مو در آن انجام نشده است، ریزش مو داشته باشید. برای اطلاعات بیشتر در مورد هزینه‌ها و فرآیند و انواع روش‌های کاشت مو، با تیم کارشناسان و پزشکان کلینیک تخصصی پوست و موی تندیس در تماس باشید. منبع
ادامه خبر

چگونه می‌توان قند خون را به سرعت افزایش داد؟

انرژی مورد نیاز برای کار، بازی و یا حتی تفکر صحیح، از قند خون  یا گلوکز خون تامین می‌شود و در سرتاسر بدن جریان می یابد. قند خون، از غذایی که شما می‌خورید، می‌آید. هورمونی به نام انسولین به رفتن قند از جریان خون به سلول‌های بدن شما کمک می‌کند و در سلول‌های برای تولید انرژی استفاده می‌شود. با این حال اگر سطح گلوکز خون شما بیش از حد افت کند، علائمی را تجربه خواهید کرد که برخی از آن‌ها می‌توانند جدی باشند. در این مقاله، انواع غذاهایی را که می‌توانند گلوکز خون شما را سریعاً بالا ببرند، بررسی می‌کنیم. همچنین به راه‌های نگه داشتن قند خون در سطح مناسب آن می‌پردازیم.

قند خون پایین چیست؟

گلوکز خون در طول روز، نوسان دارد. وقتی که از خواب بیدار می‌شوید، قند خون شما در سطح پایینی قرار دارد، به خصوص اگر در 8 تا 10 ساعت پیش، چیزی نخورده باشید. بعد از خوردن غذا، گلوکز خون شما افزایش می‌یابد. با توجه به این‌که چه زمانی برای آخرین بار غذا خوردین، گلوکز خون نرمال به شرح زیر است:
غذا نخوردن (روزه گرفتن و شرایط مشابه) 70-99 mg/dl
2 ساعت بعد از خوردن وعده‌ی غذایی کمتر از 140 mg/dl
قند خون پایین که به هیپوگلیسمی نیز شناخته می‌شود، زمانی است که گلوکز خون شما به زیر 70 mg/dL افت می‌کند. زمانی که علائم افت قند خون، بروز پیدا می‌کند؛ در افراد مختلف، متفاوت است. در هنگام افت قند خون به 70 mg/dL ، برخی از افراد ممکن است احساس دلشوره، سرگیجه و ... داشته باشند. در حالی که برخی از افراد، حتی با بیشتر از این مقدار افت قند خون هم، هیچ علائمی را تجربه نمی‌کنند. یک راه سریع و ساده برای اندازه‌گیری سطح قند خون شما وجود دارد. اگر دیابت یا هر مساله‌ی پزشکی دیگری دارید که باعث می‌شود در برخی از مواقع افت گلوکز خون را تجربه کنید، حتماً به طور مرتب با دستگاه‌های قند خون خانگی، میزان آن را چک کنید. در صورتی که تست قند خون نشان‌دهنده‌ی پایین‌تر از حد نرمال بودن گلوکز خون شما باشد، می‌توانید از برخی از روش‌ها برای به حد نرمال بازگرداندن گلوکز خون خود، استفاده کنید.

علائم قند خون پایین چیست؟

علائم گلوکز خون پایین در افراد، متفاوت است و حتی می‌تواند برای یک فرد، هربار به شکل متفاوتی باشد. در چنین شرایطی، شما در هنگام تجربه‌ی اولیه‌ی افت گلوکز خون، علائم مشخص و در دفعات بعدی، علائم متفاوتی را تجربه‌ می‌کنید. شایع‌ترین علائم خفیف تا متوسط افت قند خون، شامل موارد زیر است:
  • عرق کردن
  • لرز
  • سرگیجه
  • اضطراب
  • خوب‌آلودگی
  • ضعف
  • گرسنگی ناگهانی
  • سردرگمی
  • مشکل در تمرکز
  • رنگ پریدگی
  • ضربان قلب غیرمعمول
  • سردرد
علائم شدیدتر هیپوگلیسمی شامل موارد زیر است:
  • ناتوانی در خوردن و نوشیدن
  • تشنج
  • ناهشیاری
در برخی از موارد، بعد از چند بار افت گلوکز خون، هیپوگلیسمی ناخودآگاه اتفاق می‌افتد. این اتفاق زمانی می‌افتد که بدن به گلوکز خون پایین عادت کرده باشد، بنابراین تشخیص علائم دشوار است. هیپوگلیسمی ناخودآگاه می‌تواند خطر ناک باشد، چرا که احتمال هیپوگلیسمی شدید را افزایش و احتمال درمان گلوکز خون پایین را کاهش می‌دهد. در مواردی که علائم متوسط و خفیف افت قند خون بروز پیدا می‌کند، می‌توانید خودتان کارهایی برای بالا بردن سطح آن و رساندنش به سطح نرمال انجام دهید. در موارد شدید و جدی، مراجعه و دریافت نظر پزشک ضروری است.

چه غذاهایی باعث بالا رفتن سریع قند خون می‌شود؟

از آن‌جایی که گلوکز خون شما از غذاها و نوشیدنی‌های مورد مصرف شما تامین می‌شود؛ یکی از ساده‌ترین روش‌ها برای بالا بردن سریع قند خونتان، خوردن یک میان‌وعده‌ است. انجمن دیابت آمریکا، قانون 15-15 را توصیه می‌کند. اگر گلوکز خون شما به زیر 70 mg/dL رسیده است، 15 گرم کربوهیدرات مصرف کرده، سپس 15 دقیقه صبر کنید. بعد مجدداً قند خون خود را اندازه بگیرید. اگر هنوز قند خونتان، زیر 70 بود، 15 گرم دیگر کربوهیدرات مصرف کنید، 15 دقیقه صبر کنید و بعد قند خونتان را اندازه‌گیری کنید. مواد غذایی که برای بالا آوردن سریع گلوکز خون می‌توانید از آن استفاده کنید، شامل موارد زیر است:
  • یک تکه میوه مثل موز، سیب یا پرتقال
  • دو قاشق غذاخوری کشمش
  • 15 حبه انگور
  • 1/2 فنجان آب سیب، آب گریپ‌فروت، آب آناناس
  • 1/2 سودا (سودای معمولی و قنددار)
  • یک فنجان شیر بدون چربی
  • 4 عدد آبنبات استاربرستز
  • 1 قاشق غذاخوری عسل یا ژلاتین
  • یک قاشق غذاخوری شکر محلول در آب
موادغذایی مثل کره‌ی بادام زمینی، بستنی و شکلات که پروتئین یا چربی دارند، می‌توانند برای بالا بردن قند خون شما مفید باشند، به شرطی که قند خونتان زیر 70 نباشد. مواد غذایی مثل نان غلات و سایر موادغذایی با فیبر بالا به زمان بیشتری برای جذب شدن به جریان خون نیاز دارند. به همین علت این مواد غذایی مانند غذاهایی که کربوهیدرات ساده دارند، نمی‌توانند قند خون را به سرعت بالا ببرند.

آیا می‌توان بدون غذا، قند خون را افزایش داد؟

ژل گلوکز و قرص‌های گلوکز جویدنی برای بالا بردن سریع گلوکز خون، مفید و موثر هستند. برای مصرف این دو، احتیاجی به نسخه‌ی پزشک نیست. افرادی که افت گلوکز  خون را به صورت مکرر تجربه می‌کنند، می‌توانند از این دو استفاده کنند. چه عواملی باعث افت قند خون می‌شود؟ عوامل متعددی باعث افت گلوکز خون می‌شود. برخی از عوامل شایع افت گلوکز خون شامل موارد زیر است:

غذا و نوشیدنی

نخوردن وعده‌های غذایی و یا نخوردن میان‌وعده ممکن است باعث افت گلوکز خون شود. نخوردن کربوهیدرات در طول روز، نخوردن صبحانه برای ساعات طولانی پس از بیدار شدن، خوردن الکل بدون خوردن غذای کافی نیز جز عوامل موثر است.

فعالیت فیزیکی

داشتن فعالیتا فیزیکی فراتر از حد معمول می تواند باعث پایین آمدن قند خون شما شود. بعد از یک تمرین سخت ورزشی، حتماً موارد زیر را رعایت کنید تا درگیر افت گلوکز خون نشوید:
  • استفاده از غذاهایی که کربوهیدرات ساده‌ی بیشتری دارند، مانند میوه‌ی تازه، شیرشکلات و یا آبنبات‌های میوه‌ای با فاصله‌ی کوتاه از ورزش
  • فاصله ننداختن بیش از حد بین تمرین و خوردن یک وعده‌ی غذایی نرمال

انسولین

اگر دیابت دارید، استفاده از انسولین سینتتیک، ممکن است مفید باشد. در برخی از موراد، استفاده از انسولین ممکن است به علل زیر باعث ایجاد هیپوگلیسمی شود:
  • استفاده‌ی بیش از حد آن
  • احتمال واکنش ناگهانی متفاوت بدن به انسولین
  • تداخل انسولین با سایر داروها از جمله مگلیتینیدها و سولفونیلوراز

جمع بندی

افت گلوکز خون می‌تواند مساله‌ای موقت و ناشی از نخوردن یک وعده‌ی غذایی یا کم غذا خوردن باشد. افت گلوکز خون، ممکن است بی‌خطر باشد؛ به خصوص اگر بتوانید با خوردن یک میان وعده، آن را افزایش دهید. با این حال، در برخی از مواقع افت گلوکز خون، می‌تواند به دیابت یا بیماری دیگری مرتبط باشد. اگر علائم  شما جدی باشد یا خوردن میان وعده باعث بهبود وضعیت شما نشود؛ حتماً به پزشک مراجعه کنید. برای اطلاعات بیشتر با ما در ارتباط باشید. منبع  
ادامه خبر